سفرنامه کوتاه و خاطرات زیارت غار حرا 1404

ساعت هنوز ۳ بامداد بود که از هتل بیرون زدیم. مکه بیدار بود اما کوه نور در تاریکی و سکوت فرو رفته بود. شوق دیدن جایی که پیامبر نفس کشیده بود خواب را از چشمانمان گرفته بود.

به دامنه کوه رسیدیم. جبل النور با صلابت و سربلند ایستاده بود. انگار داشت قصه هزار و چهارصد ساله اش را زمزمه می کرد. بسم الله گفتیم و قدم در مسیر گذاشتیم.

مسیر شیب دار و سنگی بود. با اینکه هوا خنک بود اما عرق کرده بودیم. هر قدم که برمی داشتیم به یاد قدم های پیامبر می افتادیم که چطور این مسیر سخت را بارها طی کرده است.

نفس هایمان به شماره افتاده بود. به اطراف نگاه کردم. زائرانی از همه جای دنیا بودند. سیاه سفید پیر جوان. همه با یک عشق مشترک بالا می رفتند.

پیرمردی عصا زنان می آمد. پرسیدم خسته نشدی؟ لبخندی زد و گفت: به عشق محمد (ص) اگر سینه خیز هم بخواهم بروم می روم. اشکم جاری شد.

هر چه بالاتر می رفتیم نمای شهر مکه زیباتر می شد. چراغ های مسجدالحرام از دور مثل نگینی می درخشیدند. اینجا بود که فهمیدم چرا پیامبر این کوه را انتخاب کرده بود.

روی سنگی نشستیم تا نفسی تازه کنیم. بوی خاک و سنگ اینجا فرق داشت. بوی تاریخ می داد. بوی غربت و بوی آشنایی.

نزدیک قله رسیدیم. ازدحام جمعیت زیاد شد. همه می خواستند وارد آن شکاف کوچک شوند. اینجا غار حرا بود. همان نقطه ای که زمین به آسمان وصل شد.

قلبم تند تند می زد. باورم نمی شد. من روبروی همان جایی ایستاده بودم که جبرئیل ایستاده بود. فضای غار خیلی کوچک بود. شاید فقط برای یک یا دو نفر نمازگزار جا داشت.

به سختی توانستم وارد غار شوم. سرم به سقف کوتاه غار می خورد. روبرویم کعبه بود. خدایا چه مهندسی دقیقی! غار دقیقا رو به قبله بود بدون هیچ انحرافی.

در آن فضای تنگ احساس تنگی نمی کردم. برعکس احساس می کردم روحم وسعت پیدا کرده است. دو رکعت نماز خواندم. نمازی که طعمش با همه نمازهای عمرم فرق داشت.

دستم را روی سنگ های غار کشیدم. گفتم ای سنگ ها شما صدای اقرا را شنیده اید. شما لرزش شانه های پیامبر را دیده اید. شهادت دهید که من هم آمدم.

نمی توانستم دل بکنم. اینجا مغناطیس عجیبی داشت. انگار پیامبر هنوز آنجا نشسته بود و داشت برای امتش دعا می کرد.

وقتی از غار بیرون آمدم خورشید داشت طلوع می کرد. طلوع خورشید از بالای جبل النور دیدنی بود. یاد طلوع خورشید اسلام افتادم.

در راه برگشت سبک بودم. انگار بار گناهانم را در آن غار جا گذاشته بودم. این سفر بهترین سفر عمرم بود.

حرا فقط یک غار نیست. حرا یک آغوش باز است که خدا برای بندگان خاصش باز کرده است. کاش دوباره قسمتم شود.

کفش مناسب کوهنوردی خیلی مهم است چون سنگ ها لیز هستند.

حتما آب کافی همراه داشته باشید چون مسیر تشنه کننده است.

بهترین زمان قبل از اذان صبح است تا نماز صبح را آنجا بخوانید و گرما اذیتتان نکند.

مراقب میمون های کوه باشید که وسایلتان را برندارند!

آرامش و سکوت دیگران را رعایت کنید اینجا محل عبادت است.