دلنوشته دانشجویی درباره علم و دانشگاه امام صادق (ع) 1405

ما دانشجویان، قلم‌هایمان را از دوات مدینه پر می‌کنیم. اگر کلاس درس تو نبود، علم در تاریکی جهل می‌مرد. شهادت رئیس مذهب، استاد بزرگ بشریت تسلیت باد.

آقای من! امروز دانشگاه‌ها سیاهپوش تواند. تویی که شیمی را به جابر آموختی و فقه را به تاریخ. ما همه شاگردان مکتب توایم، حتی اگر فاصله‌مان قرن‌ها باشد.

شهادتت فقط سوگ یک امام نیست؛ عزای علم است. کتاب‌ها امروز یتیم شدند و قلم‌ها خون می‌گریند. یا صادق آل محمد، دست ما جویندگان علم را بگیر.

استاد بزرگ مدینه! کرسی تدریس تو، پایه تمام دانشگاه‌های جهان شد. امروز ما دانشجویان به احترام نامت قیام می‌کنیم و بر مظلومیتت اشک می‌ریزیم.

یا امام صادق! ما در آزمایشگاه‌هایمان خدا را می‌جوییم، همان خدایی که تو در توحید مفضل نشانمان دادی. راهت پر رهرو باد ای معلم عشق.

چه کلاسی بود کلاس درس تو، که چهار هزار شاگرد عاشق داشت. کاش ما هم در گوشه‌ای از مسجد مدینه، پای درس تفسیرت می‌نشستیم.

امروز هر فرمولی که کشف می‌شود، ردی از نور تو دارد. ای شکافنده مرزهای دانش، شهادتت بر جامعه علمی تسلیت.

ما قول می‌دهیم قلممان جز برای حق نچرخد، که این درس اول مکتب جعفری است. در سوگ تو عهد می‌بندیم که پاسدار حریم علم و دین باشیم.

تشییع تو، تشیع علم بود بر دوش فرشتگان. مدینه امروز گنجینه‌ای از اسرار الهی را در خاک بقیع پنهان کرد.

ای رئیس مذهب! ما دانشجویان شیعه، هویتمان را مدیون «قال الصادق»های توایم. تا ابد مدیون اقیانوس بی‌کران علمت هستیم.

علم بدون اخلاق، تیغی در دست زنگی مست است؛ این درس بزرگ مکتب صادق (ع) بود.

امام صادق (ع): دانش گنجی است که تمام نمی‌شود. شهادت گنجینه علم تسلیت.

هر چه داریم از «قال الباقر» و «قال الصادق» است.

بقیع، دانشگاهی است که سقف ندارد، اما نورش عالم را روشن کرده است.

دانشجو یعنی جوینده راه صادق (ع).

خدایا به حق امام صادق (ع)، نور علم و ایمان را در دلهای ما روشن کن.

بارالها، ما را از علم بی‌فایده دور دار و به سرچشمه حکمت جعفری متصل گردان.

یا رب، توفیق شاگردی در مکتب اهل بیت را از ما مگیر.

خدایا، پایان‌نامه عمر ما را با مهر تایید امام صادق (ع) ختم به خیر گردان.

ای معلم اول، ما را در مسیر پر پیچ و خم دانش یاری نما.