متن ادبی صیاد دلها برای سالگرد شهادت صیاد شیرازی 1405

نامت صیاد بود، اما نه آنکه جان بستاند؛ تو صیاد دل‌ها بودی که جان می‌بخشیدی. دامی که تو پهن کردی، از جنس نور بود و دانه‌اش از جنس محبت.

در هیاهوی میدان نبرد، آنجا که آتش و خون زبانه می‌کشید، تو عارفی بودی که در قنوت نمازت، پرواز را تمرین می‌کردی. گویی جنگ برای تو، خلوتگه راز و نیاز بود.

صیاد جان! تو نشان دادی که می‌توان لباس رزم بر تن داشت و دلی به زلالی آب روان. می‌توان امیر لشکر بود و اسیر محبت خدا.

چه زیبا گفتی که «دلم می‌خواهد در راه خدا قطعه‌قطعه شوم». و خدا چه زیبا خریدار دل شکسته‌ات شد. شهادتت، مهر تاییدی بود بر دعاهای نیمه‌شبت.

آسمان آن روز صبح، سرخ‌تر از همیشه بود؛ گویی خورشید هم شرم داشت طلوع کند و شاهد افتادن سروی باشد که ریشه‌اش در خاک ایمان بود.

تو رفتی و شهر بوی پیراهن یوسف گرفت. عطر شهادتت هنوز در کوچه‌پس‌کوچه‌های این سرزمین می‌پیچد و دل‌های مرده را زنده می‌کند.

ای امیر قافله عشق! به ما بیاموز چگونه می‌توان در میان گرداب بلا، کشتی نجات ساخت. به ما بیاموز رسم صیادیِ دل‌ها را.

خاک فکه و کانال کمیل، هنوز جای پای تو را بر خود دارد. تو از خاک به افلاک رفتی، اما رد پای مردانگی‌ات بر زمین ماند.

شهادت، هنر تو نبود؛ پاداش هنر خوب زیستن تو بود. تو سال‌ها پیش شهید شده بودی، آن روز فقط پرده‌ها کنار رفت.

حالا که در جوار رحمت حق آرام گرفته‌ای، دستی برآور و برای دل‌های خسته ما دعا کن؛ ای که دعایت کلید قفل‌های بسته است.

تاریخ ایران، مردان بزرگ کم ندیده است، اما صیاد حکایت دیگری است. حکایت مردی که ارتش کلاسیک را با روحیه انقلابی پیوند زد.

او معمار وحدت بود؛ پلی شد میان سبزپوشان سپاه و خاکی‌پوشان ارتش تا ید واحده‌ای شوند بر دهان استکبار.

وقتی منافقین در مرصاد، خواب آشفته تعبیر می‌کردند، عقاب تیزپرواز ارتش، چنان بر سرشان فرود آمد که تاریخ عبرت گرفت.

ساده‌زیستی‌اش افسانه نبود، حقیقت محض بود. فرمانده‌ای که فرش خانه‌اش حصیر بود و سقف آرزویش شهادت.

در کردستان، مسیح بود که دمِ امنیت می‌دمید و در خوزستان، مالک اشتر بود که بی‌باك می‌تاخت.

قلم از توصیف اخلاصت عاجز است. تویی که وقتی درجه گرفتی، گفتی: «درجه ظاهری مهم نیست، دعا کنید نزد خدا ترفیع بگیرم».

آن صبح شوم، گلوله‌های نفاق سینه‌ای را شکافتند که گنجینه اسرار جنگ و مخزن محبت مردم بود.

پیکر پاکت که بر دوش مردم می‌رفت، موجی از اشک و آه به راه افتاد. آن روز همه ایران یتیم شد.

صیاد شیرازی، نامی است که تا ابد بر تارک افتخارات ارتش جمهوری اسلامی ایران خواهد درخشید.

او رفت تا به ما بگوید: سرباز ولایت بودن، زمان و مکان نمی‌شناسد؛ چه در خط مقدم جبهه، چه در قلب تهران.