خاطرات شنیدنی یک مسیحی در پیاده‌روی اربعین 1405

من صلیب بر گردن دارم اما حسین (ع) را ذبح شده در راه حقیقت می‌بینم، حقیقتی که دین و مرز نمی‌شناسد.

اولین باری که پاهایم به جاده نجف رسید، فکر می‌کردم غریبه‌ای در میان سیل جمعیتم، اما مهربانی مسلمانان مرا شرمنده کرد.

در انجیل خوانده بودم که مسیح (ع) مظهر عشق است، اما در اربعین تجلی عملی آن عشق را در رفتار میزبانان عراقی دیدم.

هیچکس از دین من نپرسید، همه فقط می‌گفتند زائر خوش آمدی، آب می‌خواهی؟ غذا می‌خواهی؟ جای خواب داری؟

این حجم از ایثار برایم غیرقابل باور بود، مردمی که خودشان ندارند اما بهترین داراییشان را به پای زائران می‌ریزند.

وقتی داستان کربلا را شنیدم، یاد رنج‌های مسیح افتادم، اما حسین (ع) قربانی عظیمی داد تا انسانیت زنده بماند.

من اینجا آمدم تا ببینم چه نیرویی میلیون‌ها انسان را با پای پیاده به بیابان می‌کشاند، و آن نیرو چیزی جز جاذبه الهی نیست.

در کلیسا شمع روشن می‌کنیم، اما اینجا دل‌ها روشن است و مسیر را نورانی کرده است.

اربعین برای من کلاس درس انسانیت بود، جایی که همه با هم برادرند فارغ از رنگ و نژاد و مذهب.

من به عنوان یک مسیحی شهادت می‌دهم که حسین (ع) متعلق به همه آزادگان جهان است، نه فقط مسلمانان.

دیدن کودکانی که با دستان کوچکشان دستمال کاغذی تعارف می‌کردند، قلبم را لرزاند.

پزشکی را دیدم که پاهای تاول زده یک کارگر ساده را می‌بوسید و پانسمان می‌کرد، این در هیچ جای دنیا منطقی نیست جز اینجا.

امنیت این مسیر با وجود تهدیدات، برایم معجزه‌آسا بود، گویی دستی نامرئی از این جمعیت محافظت می‌کند.

نظم در اوج بی‌نظمی؛ میلیون‌ها نفر بدون بلیت و ثبت‌نام حرکت می‌کنند و هیچکس گرسنه یا تشنه نمی‌ماند.

زبان مشترک اینجا زبان محبت است، من عربی بلد نیستم اما با لبخند و اشک با همه حرف زدم.

دیدن پیرزن ناتوانی که تمام دارایی‌اش یک سینی خرما بود، درس بزرگی از سخاوت به من داد.

اینجا خبری از تکبر و غرور نیست، پروفسور و کارگر شانه به شانه هم اشک می‌ریزند.

سکوت شب‌های جاده و صدای قدم‌ها، زیباترین سمفونی معنوی بود که شنیدم.

هیچ جای دنیا ندیدم که میزبان برای خدمت به مهمان التماس کند و خاک پایش را سرمه چشم کند.

اربعین بزرگترین اجتماع صلح‌آمیز بشریت است که رسانه‌های غرب سعی در سانسور آن دارند.

پیام حسین (ع) پیام اصلاح و مبارزه با ظلم است، پیامی که امروز جهان تشنه آن است.

اگر مردم دنیا اربعین را بشناسند، معنای واقعی اسلام را درک خواهند کرد، اسلامی که سراسر رحمت است.

من صلیبم را به ضریح شش گوشه نمالیدم، اما قلبم را به شبکه هایش گره زدم.

به دوستان مسیحی‌ام خواهم گفت که حسین (ع) کشتی نجاتی است که همه می‌توانند سوار آن شوند.

این راهپیمایی تمرین ظهور منجی است، چه مسیح باشد چه مهدی (عج)، هر دو برای برپایی عدالت می‌آیند.

اربعین مرزهای جغرافیایی و عقیدتی را در هم می‌شکند و انسان‌ها را به اصل خود باز می‌گرداند.

من در این مسیر خدا را نزدیک‌تر از همیشه حس کردم، خدایی که در لبخند خسته زائران تجلی داشت.

اشک‌هایی که برای حسین (ع) ریخته می‌شود، کینه‌ها را از دل می‌شوید، کاش دنیا این را می‌فهمید.

حسین (ع) به ما یاد داد که برای حفظ ارزش‌ها باید هزینه داد، حتی اگر به قیمت جان باشد.

باز هم خواهم آمد، این بار با خانواده‌ام، تا آن‌ها هم طعم شیرین این بهشت زمینی را بچشند.

وقتی به بین‌الحرمین رسیدم، زانوهایم سست شد، ابهتی داشت که ناخودآگاه سر تعظیم فرود آوردم.

نماز خواندن مسلمانان در کنار هم، صفوفی فشرده و واحد، زیباترین تصویر اتحاد بود.

روضه‌هایی که نمی‌فهمیدم چه می‌گویند اما سوز صدایش دلم را آتش می‌زد.

احساس می‌کردم حضرت مریم (س) هم در این مسیر همپای زنان عزادار راه می‌رود.

آب اینجا طعم دیگری دارد، طعم عطش کربلا و سیرابی بعد از آن.

هر قدمی که برمی‌داشتم، انگار باری از گناهانم سبک می‌شد، حسی شبیه اعتراف اما مستقیم به خدا.

اینجا تنها جایی است که گریه کردن نشانه ضعف نیست، بلکه نشانه بیداری روح است.

پرچم‌های سیاه و سرخ، حکایت از خونی دارد که هنوز می‌جوشد و سرد نشده است.

من مسیحی آمدم و مسیحی برمی‌گردم، اما مسیحی‌ای که عاشق حسین (ع) شده است.

دعا کردم صلح جهانی برقرار شود، و یقین دارم دعای زائران این مسیر مستجاب است.

با یک روحانی مسلمان صحبت کردم، او با احترام از حضرت عیسی (ع) یاد کرد و مرا برادر خطاب کرد.

جوانی عراقی وقتی فهمید مسیحی هستم، مرا در آغوش گرفت و گفت: حسین (ع) کشتی نجات همه ماست.

پیرمردی به من گفت: عیسی (ع) مژده آمدن پیامبر ما را داد، و حسین (ع) دین جدش را زنده نگه داشت.

بحث‌های کلامی اینجا رنگی ندارد، همه در عمل ارادتشان را نشان می‌دهند.

یک خانواده ایرانی مرا به سفره‌شان دعوت کردند و بهترین قسمت غذا را به من دادند.

به آن‌ها گفتم در اروپا این حجم از صمیمیت کمیاب است، آن‌ها گفتند این برکت خون حسین (ع) است.

هر جا گفتم مسیحی هستم، احترام بیشتری دیدم، انگار می‌خواستند بگویند اسلام دین محبت است.

سوالات زیادی داشتم که پاسخشان را نه در کتاب‌ها، بلکه در چشم‌های زائران یافتم.

دوستی‌های عمیقی در این چند روز شکل گرفت که پایدارتر از دوستی‌های سالیان دراز است.

آن‌ها به من یاد دادند که آزاده بودن، مهم‌ترین درس مکتب عاشوراست.