متن ادبی و تحلیلی درباره پیوند برادری امام رضا (ع) و حضرت شاهچراغ 1405

داستان احمد و علی (ع)، داستان دو برادر نیست؛ داستان دو سرباز در یک جبهه است که یکی فرمانده است و دیگری فدایی.

حضرت شاهچراغ نشان داد که برادری واقعی آنجاست که «من» قربانی «او» شود. او خود را ندید تا خورشید رضا (ع) بهتر دیده شود.

در تاریخ برادری‌ها، هیچ کس مانند احمد بن موسی (ع) حق برادری را با واگذاری تاج و تخت ظاهری به برادرش ادا نکرد.

رابطه شاهچراغ با امام رضا (ع)، تجلی آیه «اشداء علی الکفار رحماء بینهم» بود.

این دو برادر، دو بال پرواز برای شیعه بودند؛ یکی در طوس دل‌ها را صید کرد و دیگری در شیراز جان‌ها را بیدار.

شاهچراغ ثابت کرد که پسر بزرگ بودن امتیاز نیست، ملاک «امام بودن» است و او چه زیبا تسلیم مقام امامت برادر کوچکترش شد.

خون احمد (ع) در شیراز ریخت تا غربت رضا (ع) در خراسان بی‌جواب نماند. این اوج همبستگی خونین دو برادر است.

هر دو غریب، هر دو مهاجر، هر دو شهید. چه سرنوشت شبیهی دارند این پسران موسی بن جعفر (ع).

برادری آنها درس بزرگی برای ماست: در برابر ولی خدا، حتی برادر هم که باشی، باید سرباز باشی.

سلام بر آن لحظه‌ای که احمد دست مردم را در دست رضا گذاشت و فرمود: امام من و شما اوست.

ایران چه خوشبخت است که میزبان دو پاره تن پیامبر است؛ یکی خورشید خراسان و دیگری چراغ شیراز.

خداوند خواست که نقشه ایران با نور این دو برادر ترسیم شود؛ از شرق تا جنوب، زیر سایه فرزندان کاظم (ع) است.

اگر مشهد «قلب» ایران است، شیراز «جان» ایران است و خون ولایت در رگ‌های این سرزمین جاریست.

فاصله مشهد تا شیراز، فاصله عشق است. جاده‌ای که با قدم‌های زائران این دو برادر متبرک شده است.

شاهچراغ در شیراز ماند تا دروازه ورود به حریم رضوی باشد. اذن دخول حرم رضا، شاید در امضای احمد باشد.

این دو حرم، دو قطب معنوی هستند که تعادل آسمانی را در زمین ایران حفظ کرده‌اند.

ما مردم ایران، یتیم نمی‌مانیم تا وقتی که سایه این دو برادر بر سر ماست.

هر کس دلش هوای رضا (ع) کند و نتواند برود، سر بر ضریح احمد (ع) می‌گذارد. بوی برادر از پیراهن این یوسف می‌آید.

خراسان و فارس، دو بال سیمرغ تشیع هستند که با نام رضا و احمد اوج گرفته‌اند.

شکر خدا که همسایه دیوار به دیوار کرامتیم؛ از یک سو رئوف آل طه، از یک سو امین ولایت.

بصیرت یعنی احمد بن موسی؛ که وقتی دنیا به او رو کرد، او به دنیا پشت کرد و رو به امامش نمود.

شاهچراغ به ما آموخت که در فتنه ها، شاخص فقط «ولایت» است، حتی اگر اکثریت با تو بیعت کنند.

سکوت نکردن احمد بن موسی در برابر امامت امام رضا، قیامتی از بصیرت بود که فتنه واقفیه را کور کرد.

او جانش را سپر بلای امامش کرد. حرکت کاروان او به سمت طوس، یک مانور نظامی-سیاسی در دفاع از ولایت بود.

امروز هم راه همان است؛ اقتدا به ولی زمان، بدون چون و چرا، همانطور که احمد به رضا اقتدا کرد.

شاهچراغ نماد «خواص با بصیرت» است که در لحظه حساس، تصمیم درست را گرفت و تاریخ را نجات داد.

درس بزرگ شاهچراغ: مقام، شهرت و محبوبیت، همه فدای یک لبخند رضایت امام زمان.

اگر احمد بن موسی آن خطبه آتشین را نمی‌خواند، شاید مسیر تاریخ تشیع تغییر می‌کرد.

عظمت شاهچراغ تنها در شهادتش نیست، در «انتخاب» بزرگ اوست در روز بیعت.

بیایید مثل شاهچراغ، نه جلوتر از امام حرکت کنیم و نه عقب‌تر؛ بلکه همراه و فدایی او باشیم.