روز سیزدهم ماه رجب، آغاز ایام البیض یا روزهای روشن است. این روز نه تنها به واسطه میلاد مسعود مولی الموحدین امیرالمؤمنین علی (ع) شرافت دارد، بلکه آغازگر سه روز روزهداری و عبادت ویژه است که در روایات اسلامی تأکید فراوانی بر آن شده است. شب سیزدهم رجب یکی از لیالی پرفیض است که بیداری و عبادت در آن، مقدمهای برای درک فیوضات ایام البیض محسوب میشود. اعمال این شب و روز، انسان را از آلودگیهای دنیوی پاک کرده و برای دریافت رحمت خاصه الهی آماده میسازد.
ایام البیض به معنای روزهای سفید و روشن است که شامل سیزدهم، چهاردهم و پانزدهم ماه قمری میباشد. دلیل نامگذاری این ایام، کامل شدن نور ماه در شبهای این روزهاست که تاریکی شب را با روشنایی خود میشکافد. در فرهنگ اسلامی، این روشنایی ظاهری نمادی از روشنایی باطنی است که انسان مؤمن با روزهداری، اعتکاف و عبادت در این سه روز به دست میآورد. این ایام فرصتی بینظیر برای خانهتکانی دل و بازگشت به فطرت پاک الهی است.
مهمترین عمل در آغاز ایام البیض، نیت روزه برای سه روز متوالی است. علاوه بر روزه، انجام غسل، خواندن نمازهای مخصوص شب سیزدهم و قرائت قرآن از اعمال مؤکد است. در این روزها سفارش شده است که انسان علاوه بر امساک از خوردن و آشامیدن، جوارح خود را نیز از گناه حفظ کند. شرکت در مراسم اعتکاف که معمولاً از سحر روز سیزدهم آغاز میشود، اوج بندگی و خلوت با معبود است که فضیلت این ایام را دوچندان میکند.
شروع عبادت در سیزدهم رجب، آغازی بر یک دوره سازندگی روحی است. روایات معصومین (ع) بیانگر آن است که کسی که این سه روز را روزه بدارد و به عبادت مشغول باشد، پاداشی عظیم دریافت خواهد کرد. این اعمال باعث رقت قلب، زدوده شدن زنگار گناه و ایجاد نشاط معنوی میشود. تقارن این روز با ولادت امام علی (ع)، رنگ و بوی ولایی به عبادات بخشیده و توسل به آن حضرت، راه تقرب به خدا را هموارتر میسازد.
برای کسانی که قصد اعتکاف دارند، شب سیزدهم شب آمادهسازی است. حضور در مساجد جامع و نیت سه روز ماندن در خانه خدا، بریدن از تعلقات دنیوی و وصل شدن به منبع لایزال الهی، از ویژگیهای بارز این ایام است. سیزدهم رجب دروازه ورود به این ضیافت عاشقانه است. توصیه میشود معتکفین و حتی کسانی که توفیق اعتکاف ندارند، با دلی پاک و نیتی خالص این روز را آغاز کنند و از لحظه لحظه آن برای دعا و استغفار بهره ببرند.
