تاریخچه ویرانی حرم بقیع توسط آل سعود 1405

هشتم شوال، روزی سیاه در تقویم تاریخ اسلام است که به یوم الهدم معروف شد.

در این روز شوم، وهابیون تکفیری به سرکردگی عبدالعزیز بن سعود، به مدینه منوره یورش بردند.

آنها با بیل و کلنگ و با کینه‌ای شتری، گنبد و بارگاه ائمه اطهار (ع) را با خاک یکسان کردند.

این جنایت در حالی رخ داد که بقیع زیارتگاه میلیون‌ها مسلمان از سراسر جهان بود.

صدای گریه و ناله مردم مدینه و زائران در آن روز، عرش خدا را لرزاند.

وهابیون تنها به تخریب اکتفا نکردند، بلکه اموال و نفایس حرم را نیز به تاراج بردند.

این دومین باری بود که بقیع مورد هجوم قرار می‌گرفت، اما این بار ویرانی کامل بود.

تاریخ گواهی می‌دهد که این قوم جاهل، چگونه هنر و معماری اسلامی را نابود کردند.

هدف آنها محو نام و یاد اهل بیت پیامبر (ص) بود، اما کور خوانده بودند.

آن روز خورشید از شرم، نمی‌خواست بر مدینه بتابد. روزی که حرم خدا ویران شد.

خاندان آل سعود با حمایت استعمار انگلیس، تفکر مسموم وهابیت را اجرایی کردند.

آنها با شعار توحید، بزرگترین ضربه را به وحدت اسلامی و مقدسات مسلمین زدند.

جنایت ۸ شوال، تنها تخریب سنگ و آجر نبود، تخریب هویت و تمدن اسلامی بود.

آل سعود ثابت کرد که ادامه دهنده راه بنی‌امیه و بنی‌عباس در دشمنی با اهل بیت است.

قاضی‌القضات وهابی، با صدور فتوایی ساختگی، دستور تخریب را صادر و مشروعیت بخشید.

آنها حتی قصد تخریب گنبد خضرای پیامبر (ص) را داشتند که از ترس واکنش جهانی منصرف شدند.

آل سعود لکه ننگی بر پیشانی تاریخ است که با نفت و دلار، بر جنایات خود سرپوش می‌گذارد.

این قبیله بدوی، میراث فرهنگی بشریت را قربانی تعصبات خشک و جاهلی خود کرد.

تاریخ هرگز فراموش نخواهد کرد که کلیدداران حرمین، خود ویرانگران آن شدند.

جنایت بقیع، زخمی باز است که تنها با نابودی آل سعود و وهابیت التیام می‌یابد.

دردناک‌تر از تخریب بقیع، سکوت مجامع بین‌المللی و برخی کشورهای اسلامی بود.

دنیای اسلام در بهت و حیرت فرو رفت، اما اقدام موثری برای جلوگیری از این وحشی‌گری انجام نشد.

استعمارگران که به دنبال تفرقه بودند، از این جنایت حمایت پنهان کردند.

فریادهای اعتراض علمای شیعه و برخی روشنفکران سنی، در هیاهوی سیاست گم شد.

سازمان‌های مدعی حفظ میراث فرهنگی، در برابر نابودی این گنجینه سکوت کردند.

این سکوت ننگین، جسارت وهابیون را برای تخریب‌های بعدی در مکه و عراق بیشتر کرد.

بقیع قربانی سیاست‌های کثیف و زد و بندهای قدرت شد.

هنوز هم جهان در برابر مظلومیت بقیع سکوت کرده است، سکوتی که بوی رضایت می‌دهد.

ما صدای این سکوت را می‌شکنیم و فریاد مظلومیت بقیع را به گوش فلک می‌رسانیم.

تاریخ قضاوت خواهد کرد که چه کسانی در برابر این جنایت فرهنگی و مذهبی ساکت ماندند.

ریشه این جنایت در فتواهای ابن تیمیه و محمد بن عبدالوهاب نهفته است.

آنها زیارت قبور را شرک و توسل را کفر دانستند، تفکری که هیچ ریشه‌ای در اسلام ناب ندارد.

مفتیان وهابی با سوءاستفاده از آیات قرآن، مسلمانان را مشرک خواندند تا خون و مالشان را حلال کنند.

فتوای تخریب قبور، فتوای جنگ با خدا و رسولش بود.

آنها با استدلال‌های سست و بی‌پایه، تیشه به ریشه اعتقادات زدند.

این فتواها ابزاری سیاسی بود برای بسط قدرت آل سعود در حجاز.

جهل و تعصب در این فتواها موج می‌زند، جهلی که هنوز هم قربانی می‌گیرد.

آنها فهم غلط خود را بر تمام جهان اسلام تحمیل کردند.

این فتواهای شوم، هنوز هم منبع الهام گروه‌های تروریستی مانند داعش است.

مقابله با این تفکر انحرافی، وظیفه هر مسلمان آگاه و آزاده‌ای است.

بقیع پیش از تخریب، دارای گنبدهای رفیع و حرم‌های باشکوهی بود.

تصاویر قدیمی نشان می‌دهد که حرم ائمه بقیع، نگین درخشان مدینه بوده است.

در طول قرن‌ها، مسلمانان با عشق و ارادت این بارگاه‌ها را ساخته و مرمت کرده بودند.

حرم بقیع دارای ضریح، رواق، فرش و چراغدان‌های نفیس بود.

علاوه بر ائمه (ع)، قبر عباس عموی پیامبر و فاطمه بنت اسد نیز دارای گنبد بود.

وهابیون همه چیز را صاف کردند و تنها سنگ‌هایی بی‌نشان باقی گذاشتند.

این تاریخچه پر از شکوه، با یورش بربرها به تلی از خاک تبدیل شد.

غم بقیع، غم از دست دادن یک میراث هزار ساله است.

یادآوری شکوه گذشته بقیع، داغ دل شیعه را تازه می‌کند.

ما تاریخ را مرور می‌کنیم تا بدانیم چه گوهری را از ما گرفتند و باید پس بگیریم.