ازدواج پیامبر اسلام (ص) و حضرت خدیجه (س) در دهم ربیعالاول، ۱۵ سال قبل از بعثت رخ داد. در آن زمان پیامبر ۲۵ ساله و به امانت و درستکاری مشهور بودند. حضرت خدیجه (س) که بانویی ثروتمند، شریف و پاکدامن (معروف به طاهره) بود، شیفته اخلاق و کرامت حضرت محمد (ص) شد. برخلاف رسم آن زمان که مردان به خواستگاری میرفتند، حضرت خدیجه خود پیشنهاد ازدواج داد و تمام ثروت خود را در اختیار پیامبر گذاشت. خطبه عقد توسط ابوطالب (ع) خوانده شد.
این ازدواج بر پایههای مادی بنا نشده بود. حضرت خدیجه (س) خواستگاران بسیاری از اشراف و ثروتمندان قریش داشت، اما فقر ظاهری پیامبر را مانعی ندید و کمالات انسانی ایشان را برگزید. این انتخاب نشاندهنده بصیرت و عمق نگرش ایشان بود. این پیوند ۲۵ سال (تا زمان وفات حضرت خدیجه) ادامه یافت و پیامبر در زمان حیات ایشان همسر دیگری برنگزیدند.
حضرت خدیجه (س) تنها یک همسر نبود، بلکه اولین حامی و مومن به پیامبر بود. ثروت ایشان نقش کلیدی در بقای مسلمانان در سالهای سخت تحریم (شعب ابیطالب) داشت، تا جایی که پیامبر فرمودند: «هیچ مالی به اندازه مال خدیجه به من سود نبخشید». ایشان اولین زنی بود که با پیامبر نماز خواند و در تمام سختیها سنگ صبور رسول خدا بود.
محبت پیامبر به حضرت خدیجه چنان عمیق بود که سالها پس از وفات ایشان، هرگاه نام خدیجه میآمد، چشمان پیامبر پر از اشک میشد و از ایشان به نیکی یاد میکردند. پیامبر میفرمودند: «خداوند بهتر از او را نصیب من نکرد؛ او به من ایمان آورد هنگامی که مردم کافر بودند و مرا تصدیق کرد هنگامی که مردم تکذیبم میکردند.»
بزرگترین ثمره این ازدواج ملکوتی، وجود مقدس حضرت فاطمه زهرا (س) است که نسل امامت از طریق ایشان ادامه یافت. تمام فرزندان پیامبر از حضرت خدیجه بودند (جز ابراهیم). این موضوع جایگاه ویژه حضرت خدیجه را به عنوان «مادر دوازده امام» نشان میدهد.
