سالروز درگذشت جهان پهلوان غلامرضا تختی 1405

هفدهم دی ماه، سالروز درگذشت اسوه جوانمردی و فتوت، جهان پهلوان غلامرضا تختی را تسلیت عرض می‌نماییم.

تختی نمرده است، زیرا مرام پهلوانی و مردم‌داری هرگز نمی‌میرد. یادش گرامی باد.

سالروز عروج جهان پهلوان تختی، مردی که مدال‌هایش را به گردن آویخت اما قلبش را به مردم سپرد.

غلامرضا تختی، نامی که در تاریخ ورزش ایران با ادب، فروتنی و غیرت گره خورده است.

گرامیداشت یاد و خاطره جهان پهلوان تختی، نماد پهلوانی و پوریای ولیِ زمانه.

هفدهم دی، روزی که ایران یکی از پاک‌ترین فرزندان خود را از دست داد. روحش شاد و یادش جاودان.

تختی تنها یک قهرمان کشتی نبود؛ او قهرمان اخلاق و انسانیت بود.

سالروز درگذشت تختی، تلنگری است برای ورزشکاران تا بدانند که قهرمانی زودگذر است و پهلوانی ماندگار.

نام تختی با عزت و آزادگی مترادف است. بزرگمرد تاریخ ورزش ایران، یادت بخیر.

به روان پاک جهان پهلوان تختی درود می‌فرستیم که الگوی جاودان ورزشکاران ایران است.

هنوز هم کوچه پس‌کوچه‌های خانی‌آباد صدای قدم‌های متواضع او را به یاد دارند.

تختی وقتی قهرمان شد که در زلزله بوئین زهرا، کیسه کمک‌ها را بر دوش گرفت و همپای مردم شد.

او سرش را جلوی هیچ شاه و وکیلی خم نکرد، اما جلوی مردم همیشه سر به زیر بود.

جهان پهلوان باشی و خاکی بمانی؛ این هنرِ تختی بود که او را جاودانه کرد.

مردم ایران عاشق مدال‌های طلای تختی نبودند، عاشق قلب طلایی‌اش بودند.

قصه تختی، قصه مردی است که نان سفره‌اش را با فقرا تقسیم می‌کرد.

تختی زنده است در هر دستی که برای یاری افتاده‌ای دراز می‌شود.

او رفت، اما مرامش در رگ و پیِ کشتی ایران جاری ماند.

چه غریبانه رفتی ای یلِ نامدار، اما چه باشکوه در دل‌ها ماندی.

تختی یعنی لبخند زدن به حریف و گریستن برای درد مردم.

روی تشک کشتی، شیر بیشه بود و در بیرون تشک، خاک پای مردم. درود بر جهان پهلوان.

مدال‌های المپیک در برابر مدال انسانیت تختی، هیچ ارزشی ندارند.

تختی به ما آموخت که سکوی قهرمانی، پله‌ای برای خدمت به مردم است، نه فخرفروشی.

حریفان جهانی‌اش هم در برابر ادب و بزرگی او سر تعظیم فرود می‌آوردند.

پهلوانان نمی‌میرند؛ چون ابدیت در نام نیک آن‌هاست.

تختی، تجسم عینی فرهنگ زورخانه و مرام مولا علی (ع) در عصر مدرن بود.

دست حریف آسیب‌دیده را نگرفت تا پیروز شود؛ پیروز شد چون دست فتوت داشت.

نام تختی سنگین است؛ آنقدر سنگین که تاریخ ورزش ایران به آن تکیه داده است.

ایران به داشتن فرزند برومندی چون غلامرضا تختی تا ابد می‌بالد.

راه تختی، راه سختی است؛ راه گذشتن از خود برای دیگران.

خورشید پهلوانی در ۱۷ دی غروب کرد، اما نورش هنوز بر آسمان اخلاق می‌تابد.

مرگ تختی، پایان او نبود؛ آغاز افسانه‌ای بود که سینه به سینه نقل می‌شود.

سرو ایستاده‌ای که شکست، اما خم نشد. جهان پهلوان، روحت شاد.

او صدای بی‌صدایان بود در روزگاری که همه به فکر خویش بودند.

تختی، شعری حماسی بود که فردوسی زمانه سرود؛ شعری از جنس غیرت و شرف.

در سوگ تو، تشک کشتی سیاه پوشید و فتوت یتیم شد.

نامت را بر سردر زورخانه‌ها نه، باید بر سردر قلب‌ها حک کرد.

تختی، آینه تمام‌نمای هویت ایرانی و اسلامی بود.

تو رفتی و شهر خالی شد از مردانگی... یادت بخیر ای بزرگمرد.

آسمان کشتی ایران ستاره‌های زیادی دارد، اما ماهِ مجلس تنها تویی تختی.