متن ادبی درباره سادگی مهریه و جهیزیه حضرت زهرا (س) 1405

جهیزیه‌اش بوی خاک می‌داد و بوی خدا. چند تکه سفال، یک حصیر، و دستاسی که قرار بود نان سفره‌ی علی را آسیاب کند. همین و بس.

مهریه‌اش سکه نبود، ملک و عمارت نبود؛ آب بود و آبرو. شفاعت بود برای روزی که دست‌ها خالیست.

نه پرده‌های زربفت داشت و نه فرش‌های ابریشمی. خانه‌اش ساده بود، اما فرشتگان برای ورود به آن اذن می‌گرفتند.

لیست جهاز زهرا (س) را که می‌خوانی، تعجب می‌کنی! مگر می‌شود دختر پیامبر باشی و دارایی‌ات اینقدر اندک؟ آری، وقتی دنیا در چشمت کوچک باشد، جهازت هم مختصر می‌شود.

عطر بهشت از کوزه گلی‌اش برمی‌خاست، نه از ظروف نقره و طلا. فاطمه (س) ثابت کرد که تجملات، خوشبختی نمی‌آورد.

ما کجاییم و فاطمه (س) کجا؟ او با یک زره فروخته شده زندگی آغاز کرد و ما با وام‌های میلیونی هنوز نالانیم.

جهاز سنگین، شانه پدرها را خم کرده است. کاش کمی به لیست خرید جهیزیه زهرا (س) نگاه می‌کردیم.

آیا خوشبختی در یخچال ساید و تلویزیون غول‌پیکر است؟ اگر بود، خانه گلی علی و زهرا نباید خوشبخت‌ترین خانه تاریخ می‌شد.

مهریه‌های سنگین، ضامن دوام زندگی نیست؛ اگر بود، دادگاه‌های خانواده اینقدر شلوغ نبود. کاش مهریه‌مان «محبت» بود.

شرمنده ایم یا زهرا... که ازدواج را آنقدر سخت کردیم که جوانانمان از ترس هزینه‌ها، قید عاشقی را زدند.

خانه ای از جنس نور، مهریه از جنس آب / سادگی در این سرا، می درخشد آفتاب.

نه حریری، نه زری، نه فرش‌های آنچنان / بوریا فرشِ زمین، سقف آن هم آسمان.

دستِ خالی آمد و با خود دو دنیا را خرید / فاطمه در سادگی، طرحی ز جنت آفرید.

عشق او معیار شد، بر تمامِ عاشقان / تا بدانند ارزشی، نیست در مالِ جهان.

سفره‌ای نان و نمک، لیک پر از عطر خدا / این چنین آغاز شد، وصلِ شاه و مقتدا.

پیامبر (ص) وقتی جهیزیه اندک دخترش را دید، اشک در چشمانش حلقه زد و فرمود: خدا مبارک کند برای کسانی که اکثر ظروفشان سفال است.

تمام اثاثیه منزل حضرت زهرا (س) با پول زره امیرالمؤمنین (ع) (حدود ۴۸۰ تا ۵۰۰ درهم) خریداری شد.

اقلام جهیزیه شامل: پیراهن، روسری، قطیفه‌ای مشکی، تختخوابی از لیف خرما، دو تشک، چهار بالش، پرده پشمی، حصیر، دستاس، مشک آب، کاسه چوبی و ظرفی مسی بود.

در شب عروسی، حضرت زهرا (س) پیراهن نوی خود را به فقیر بخشید و با پیراهن کهنه به خانه بخت رفت.

تاریخ گواهی می‌دهد که هیچ عروسی در عالم، ساده‌زیست‌تر و در عین حال بلندمرتبه‌تر از فاطمه زهرا (س) نبوده است.