متن و استاتوس غمگین برای غربت بقیع 1405

اینجا مدینه است، شهر پیامبر، اما بوی غربت می‌دهد. بقیع خاموش است و دل ما پر از فریاد.

سنگ‌های شکسته بقیع، آینه‌ی دل‌های شکسته ماست. چقدر سخت است دیدن بهشتی که خاک‌آلود است.

نه سایبانی، نه زائری، نه شمعی... بقیع، تنهاترین جای زمین است.

غروب بقیع، غم‌انگیزترین غروب دنیاست. انگار خورشید هم شرم دارد بر این ویرانه‌ها بتابد.

کبوترهای بقیع، تنها زائرانی هستند که بی‌هراس بر خاک ائمه بوسه می‌زنند. خوش به حال کبوترها.

غربت یعنی چهار امام معصوم باشی و مزارت سقفش آسمان باشد و فرشش خاک داغ.

بقیع، بغض فروخورده تاریخ است. هر سنگی در آنجا روضه‌ای می‌خواند که گوش دل می‌خواهد.

دلم می‌خواهد بنشینم پشت دیوارهای بقیع و تا صبح برای غریبی حسن (ع) گریه کنم.

آتش می‌گیرم وقتی می‌بینم مزار مادرم زهرا (س) مخفی است و مزار پسرانش ویران. امان از دل بقیع.

بقیع سند مظلومیت است؛ سندی که با خاک و سنگ امضا شده است.

هشتم شوال، روزی که خاک بقیع بوی خون گرفت. #بقیع_را_میسازیم

غربت بقیع، داغی است که سرد نمی‌شود. #آجرک_الله_یا_صاحب_الزمان

یه مدینه، یه بقیع، یه امامی که حرم نداره... 💔

کاش می‌شد برای کبوترهای بقیع آب و دانه برد. #هشتم_شوال

بقیع؛ قطعه‌ای از بهشت که روی خاک افتاده است.

چشم‌هایم را می‌بندم و گنبد طلایی‌ات را تصور می‌کنم یا امام حسن.

سکوت بقیع، بلندترین فریاد مظلومیت است.

خدایا؛ پایان بده به این غربت طولانی. #اللهم_عجل_لولیک_الفرج

ما خادمان آینده بقیع هستیم. این وعده ماست.

هشتم شوال تسلیت باد. روزی که حرم‌ها فرو ریخت.

مگر می‌شود شیعه بود و با دیدن تصاویر بقیع، آتش نگرفت؟ هشتم شوال، یادآور روزی است که دست‌های پلید، زیبایی‌های مدینه را به یغما بردند. ما منتظر روزی هستیم که دوباره صدای اذان از گلدسته‌های بقیع بلند شود.

حکایت بقیع، حکایت غربت است. غربتی که از کوچه بنی‌هاشم شروع شد و در هشتم شوال به اوج رسید. اما ما ناامید نیستیم. ما نسل سازنده‌ایم و یقین داریم که بقیع را دوباره خواهیم ساخت، باشکوه‌تر از قبل.

گاهی فکر می‌کنم خاک بقیع چه صبری دارد؟ چگونه تاب می‌آورد که گنجینه‌های عالم خلقت را در آغوش داشته باشد اما اجازه ندهد گنبدی بر فرازشان باشد؟ بقیع جان، صبور باش، منتقم می‌آید.

هشتم شوال، سالروز تخریب بقیع، تسلیت باد. بیایید امروز دلمان را کبوتر کنیم و راهی مدینه کنیم. بگذارید اشک‌هایمان غبار از چهره بقیع بشوید.

درد بقیع درمان ندارد جز ظهور. فقط آمدن توست که می‌تواند این ویرانه‌ها را آباد کند. یا صاحب الزمان، چشمان بقیع به راه توست.

خدایا، دلم برای غربت امام باقر (ع) و امام صادق (ع) می‌سوزد. کسانی که علم را شکافتند، اما امروز مزارشان در حصار جهل وهابیت است.

چه شب‌هایی که بقیع در تاریکی مطلق فرو می‌رود و تنها نورش، نور ولایت ائمه است. کاش می‌توانستم شمعی باشم در آن تاریکی.

می‌گویند پنجره فولاد رضا (ع) برات کربلا می‌دهد؛ اما پنجره‌های بقیع فقط بوی حسرت می‌دهد. حسرت یک زیارت سیر.

بقیع، مزار خاکی تو، عرش خداست روی زمین. ما به این خاک افتخار می‌کنیم، اما از ویرانی‌اش دلمان خون است.

ای باد، سلام ما را به خاک بقیع برسان و بگو: شیعه هرگز شما را فراموش نخواهد کرد. ما با هر آجر که می‌سازیم، یاد شما را زنده می‌کنیم.

یک بقیع است و چهار قبر غریب / وای بر ما از این همه غم و شیب.

خاک بقیع توتیای چشم ماست / این خرابه کعبه‌ی دل‌های ماست.

گرچه خاکی است مزارت، ولی ای شاه کرم / در دل شیعه خود ساخته‌ای بس حரம்.

مدینه شهر پیغمبر، بقیع‌اش غرق در ماتم / شده هشتم شوال و جهان پاشیده از هم.

عاقبت یک روز با مهدی (عج) می‌سازیمت / مثل مشهد، مثل کربلا، می‌نازیمت.

ای بقیع ای زخمی جهل و عناد / می‌رسد روزی که گردی شادِ شاد.

چهار امام و یک مزار بی‌چراغ / لاله می‌روید از این کانون داغ.

شیعه می‌سازد حرم بهر شما / کور خوانده دشمن دین خدا.

گرد و خاکت سرمه چشمان ما / غربتت آتش زده بر جان ما.

یا حسن، یا سجاد، باقر و صادق / جان فدای آن مزارت ای ناطق.