در فرهنگ اسلامی و ایرانی، پخش کردن شیرینی (نماد شیرینکامی و شادی) و شربت (نماد رفع عطش و طراوت) در اعیاد مذهبی، نشانهای از اشتراک شادی با دیگران است. این سنت حسنه که ریشه در توصیههای اهل بیت به «ادخال سرور» (شاد کردن دل مؤمنین) دارد، باعث تقویت پیوندهای اجتماعی و ایجاد فضای پرنشاط معنوی در جامعه میشود.
جشن گرفتن برای مبعث پیامبر (ص)، مصداق بارز تعظیم شعائر الهی است. وقتی خیابانها چراغانی میشوند و صدای مولودی و شادی در شهر میپیچد، نسل جدید با هویت دینی خود آشنا میشود و عظمت پیامبر اسلام (ص) در ذهنها حک میگردد. این جشنها بهترین تبلیغ برای دین مهربانی است.
اسلام دین اعتدال است و همانطور که در مصائب اهل بیت محزونیم، در شادیهایشان نیز شادیم (یفرحون لفرحنا). جشنهای مبعث فرصتی است برای ترویج شادی حلال، پخش موسیقیهای مذهبی شاد، و دور هم جمع شدنهای خانوادگی و دوستانه که روحیهی جامعه را بالا میبرد.
در کنار پخش شیرینی و شربت، توزیع نذریهای فرهنگی مانند کتاب، بروشورهای زندگینامه پیامبر، یا شاخههای گل با احادیث اخلاقی، میتواند تأثیر جشن را عمیقتر کند. ترکیب طعم شیرین خوراکی با شیرینی کلام وحی، خاطرهای ماندگار میسازد.
زیبایی جشنهای مبعث به مردمی بودن آن است. ایستگاههای صلواتی که توسط جوانان و هیئتها اداره میشود، نشاندهنده عشق و ارادت خودجوش مردم به پیامبر رحمت است. این مشارکت اجتماعی، سرمایه بزرگ فرهنگی جامعه ماست.
