تبریک آغاز ماه بهمن به همسر و عشق 1404

بهمن ماه آمد، اما خانه ما با حضور تو همیشه اردیبهشت است. آغاز ماه دوم زمستان بر تو مبارک همسر عزیزم.

سرما حریف گرمای عشق ما نمی‌شود. بهمن که هیچ، اگر قطب هم بیاید، کنار تو گرمم. ماه نو مبارک.

بانوی/مرد زمستانی من، طلوع ماه بهمن، نویدبخش روزهای سپید و روشن در کنار توست. دوستت دارم.

زمستان بهانه است تا بیشتر دستانت را بگیرم. اول بهمن، فصل جدید عاشقی‌مان مبارک.

بهمن یعنی برف، یعنی سفیدی، یعنی پاکی؛ درست مثل قلب مهربان تو. آغاز این ماه زیبا مبارک عشقم.

در اولین روز بهمن، آرزو می‌کنم عشقمان مثل دانه‌های برف پاک و مثل کوه استوار باشد. روزت مبارک.

خدا زمستان و ماه بهمن را آفرید تا قدر آغوش گرم تو را بیشتر بدانم. خوش آمدی ماه من.

همسر جان، تقویم می‌گوید بهمن آمده، اما دلم می‌گوید بهار است وقتی تو می‌خندی.

آغاز پادشاهی بهمن ماه بر تقویم مبارک. تو اما همیشه پادشاه/ملکه قلب من هستی.

بیست و چهار ساعت اول بهمن را با فکر تو شروع کردم، تا آخر ماه همین است. عاشقتم.

چای داغ، هوای سرد بهمن و حضور تو؛ این تمام خوشبختی من است. ماه نو مبارک.

بیرون برف می‌بارد و بهمن غوغا می‌کند، اما اینجا کنار شومینه نگاهت، همه چیز آرام است.

بهمن ماه فرصتی است برای شب‌نشینی‌های طولانی و شنیدن صدای گرم تو. خوش آمدی زمستان.

بگذار بهمن ببارد، خانه ما با عشق گرم است. آغاز ماه برف و یخ مبارک همسرم.

سکوت برف‌های بهمن، بهترین موسیقی متن برای عاشقانه‌های ماست. دوستت دارم.

اولین روز بهمن است، بیا قول بدهیم دلمان هیچوقت سرد نشود. ماهت مبارک.

زمستان است و بهمن، اما دل من گرمِ توست. این تضاد قشنگ‌ترین اتفاق زندگی‌ام است.

پنجره را باز کن، بوی برف و بهمن می‌آید. اما عطر تو خوشبوترین رایحه دنیاست.

شب‌های بلند بهمن جان می‌دهد برای حافظ خوانی و نگاه کردن به چشمان تو.

سردترین ماه سال هم کنار تو دلپذیرترین ماه می‌شود. بهمن‌ماهت پر از آرامش.

بهمن مبارک، گرمای خانه‌ام.

تویی بهار در میانه بهمن من.

ماه برف و عشق، بر ما مبارک.

اول بهمن، اول دوست داشتن دوباره توست.

زمستانت گرم به عشق، همسرم.

بهمن آمد، تو بمان.

سفیدی برف بهمن، فدای پاکی چشمانت.

ماه دوم زمستان، ماه عشق ما مبارک.

خوش آمدی بهمن، خوش باشی عشقم.

کنار تو هر روزم بهار است، حتی اول بهمن.

می‌گویند بهمن سردترین ماه است، اما نمی‌دانند قلب من با تو کوره آتش است.

آغاز ماه بهمن، یادآور روزهایی است که با هم ساختیم و خاطراتی که برف رویشان ننشست.

تو تنها دلیل تاب آوردن سرمای زمستانی. ماه بهمن بر تو مبارک ای تنها دلیل بودنم.

برف‌های بهمن آب می‌شوند، اما دوست داشتن من هرگز. ماه نو مبارک.

زمستان فصل سردی نیست، اگر لباس گرمت آغوش یار باشد. بهمن مبارک همسرم.

بهمنِ امسال، بیشتر از هر سال دوستت خواهم داشت. این قول من در اولین روز ماه.

نگاهت خورشیدی است که برف‌های بهمن را آب می‌کند. بتاب بر من ای خورشید زندگی.

در اولین طلوع بهمن، خدا را شکر می‌کنم برای داشتن همسری که روحش به وسعت آسمان است.

مثل برفِ نو روی شاخه‌ها، عشق تو روی دلم نشسته است. آغاز بهمن مبارک.

ماه بهمن، ماه بلورهای یخ و قلب‌های داغ، بر ما و عشقمان خجسته باد.

بهمن که می‌رسد، دلم هوای تو را می‌کند، که مثل برف سپیدی و مثل آتش گرم.

تو شعر سپید زمستانی در دفتر بهمن ماه من. روزت مبارک.

آغاز بهمن است و جهان سفیدپوش، تو اما سبزترین اتفاق تقویمی.

ای که نفست گرم‌تر از تابستان، خوشا بهمنی که با تو آغاز شود.

زمستان پوستین سفیدی است که بر دوش بهمن افتاده، و عشق تو شال‌گردنی بر گردن من.

برف می‌بارد و من در بهمنِ چشمان تو گم شده‌ام. ماه نو مبارک.

بهمن، ماه یخ بستن آب‌هاست، نه یخ بستن دل‌ها. دلت همیشه گرم.

خورشیدِ بهمن، ادای تو را در می‌آورد وقتی که صبح‌ها لبخند می‌زنی.

بهمن بهانه‌ایست برای سرودن از گرمای دستانت در اوج سرما.

بگذار جهان یخ بزند، آتشکده‌ی عشق ما در بهمن فروزان‌تر است.