شعر طنز گره زدن سبزه و باز نشدن بخت دختران 1405

سبزه گره زدم بختم وا نشد / سیزده بدر شد و یار پیدا نشد / گمانم گره را کور زدم من / که حتی با دندان هم وا نشد!

سیزده بدر رفتم به دشت و صحرا / گره زدم سبزه به یادِ لیلا (یا هر اسمی) / ندا آمد ز غیب ای دختر زشت / رها کن سبزه را، شوهر کجا بود؟

گره زدم سبزه رو با آه و ناله / به امیدِ شوهر، نه خاله و چاله / ولی شانسِ منِ بیچاره کجه / بجایِ شوهر، اومد یه گوساله! (شوخی)

هر چی گره زدم به سبزه ها من / کسی نگفت بیا این حلقه، ای زن / شدم خسته از این کارِ بیهوده / میرم ترشی بندازم جایِ شیون.

من و دشت و سبزه و امیدِ محال / نشستم گره زدم با صد تا خیال / که شاید بیاید یکی شاهزاده / سوارِ یه اسبِ سفیدِ باحال / ولی شب شد و سیزده هم سر رسید / نه اسبی، نه مردی، نه عشقی پدید / فقط موند یه سبزه که له شده بود / و من که شدم باز هم ناامید.

سبزه را گره زدم، محکم و سخت / به نیتِ تاج و کتان و تخت / ولی آسمان غرید و گفت: / برو خونه‌تون، سیاه است بخت! / نه شوهر، نه نامزد، نه حتی رفیق / فقط سهم من شد یه زخمِ عمیق / (زخمِ خارِ سبزه تو دستم!).

آهای سیزده بدر، ای روزِ رویا / چرا بختِ من رو نمیدی به ما؟ / همه جفت شدن، مرغ و خروس و غاز / منم تک موندم تو این دشتِ باز / گره‌های سبزه همه شل شدن / امیدای واهی مبدل شدن / به اشک و به آه و به نفرینِ طنز / خدایا بفرست یه شوهرِ با بنز!

شنیدم که چون سیزده بدر شود / هر آنکس که سبزه گره می‌زند / شود بخت او باز همچون فنر / رود خانه بخت، شاد و لوند / منم صبحِ زود پا شدم با شتاب / زدم سبزه گره، صد تا، بی‌حساب / نشستم به امیدِ یاری عزیز / که آید بگيرد مرا با شتاب / گذشت صبح و ظهر و غروب و شبم / نیامد کسی، سوخت جان و تبم / فهمیدم که این‌ها همه قصه بود / مجرد بمانم، همین است تبم!

گره زدم سبزه رو، گفتم خدا / یه شوهر بده، خوش‌تیپ و با وفا / ندا اومد: بنده ی پر توقع / تو اول برو اخلاقتو کن صفا!

سیزده بدر شد و من همچنان / مجردترین دخترِ این زمان / گره‌های سبزه هم خشکید و رفت / نیامد پدید، مردِ مهربان / خدایا مگر من چه کردم گناه؟ / که ماندم چنین بی پناه و پناه / اگر شوهر نیست، پولش را بده / که خود می‌خرم بختِ خود را ز راه!

سبزه گره زدم، بختم وا نشد / شوهرِ پولدار، پیدا نشد.

سیزده بدر، سال دگر / باز هم مجرد، خونِ جیگر!

گره زدم به سبزه، شانسِ من خوابه / شوهر کجا بود؟ قحطیِ نابه.

این همه گره، همش کشک بود / شوهرِ خیالی، تو دشت بود.

سبزه رو کندم، گره زدم من / ولی نیومد، یاری واسه من.