گزیده‌ای از متن تاریخ بیهقی برای کپشن پست فرهنگی 1405

غرض من آن است که تاریخ پایه‌ای بنویسم و بنایی بزرگ افراشته گردانم، چنان که ذکر آن تا آخر روزگار باقی ماند.

و حسنک را سوی دار بردند و به جایگاه رسانیدند. بر مرکبی که هرگز ننشسته بود بنشاندند و جلادش استوار ببست و رسن‌ها فرود آورد.

و مادر حسنک زنی بود سخت جگرآور. چنان شنیدم که دو سه ماه از او این حدیث نهان داشتند. چون بشنید جزعی نکرد، چنان که زنان کنند؛ بلکه بگریست به درد.

و هیچ نبشته نیست که آن را به یک بار خواندن نیرزد.

و عاقبت کار آدمی مرگ است. اگر امروز اجل رسیده است، کس باز نتواند داشت که بر دار کُشند یا جز دار.

و این بوسهل مردی امام‌زاده و محتشم و فاضل و ادیب بود، اما شرارت و زعارتی در طبع وی مؤکد شده - ولایتبدیل لخلق‌الله.

احمق مردا که دل در این جهان بندد، که نعمتی بدهد و زشت بازستاند.

از روی عبرت در این اخبار باید نگریست، نه از روی آن که حکایت است و بس.

مرد آنگاه آگاه شود که نبشتن گیرد و بداند که پهنای کار چیست.

بزرگا مردا که او دامن قناعت تواند گرفت و حرص را گردن بشکند.

تاریخ بیهقی، آینه‌ای است که در آن نه تنها گذشته، بلکه سرشت انسان را می‌بینیم. روز بیهقی مبارک.

وقتی بیهقی می‌خوانیم، گویی در کوچه پس کوچه‌های غزنین قدم می‌زنیم و صدای تاریخ را می‌شنویم.

قلم بیهقی، دوربین فیلمبرداری دقیقی است که قرن‌ها پیش اختراع شد.

درس بیهقی به ما، درس انصاف در روایت و شجاعت در حقیقت‌گویی است.

نثر بیهقی، موسیقی کلمات است؛ هر واژه در جای خود نشسته، نه یک کلمه کم و نه یک کلمه زیاد.

بیهقی به ما یادآوری می‌کند که قدرت ناپایدار است و تنها نام نیک (یا بد) می‌ماند.

شاهکار بیهقی در این است که تاریخ خشک سیاسی را به درامی انسانی و پرکشش تبدیل کرده است.

خواندن تاریخ بیهقی، تمرینی است برای درست اندیشیدن و زیبا نوشتن.

در هیاهوی زبان‌های مدرن، بازگشت به بیهقی بازگشت به اصالت و ریشه است.

امروز روزِ پیرِ تاریخ‌نگاران ایران است، مردی که واژه‌ها را جاودانه کرد.

توصیفات بیهقی از سیل غزنین، چنان زنده است که آدمی خیسی آب را حس می‌کند.

هنر بیهقی در شخصیت‌پردازی، او را هم‌سنگ بزرگترین رمان‌نویسان جهان قرار می‌دهد.

بیهقی نه فقط تاریخ جنگ‌ها، بلکه تاریخ منش‌ها و روش‌هاست.

او وجدان بیدار عصر خود بود که نترسید و نوشت آنچه را که باید می‌نوشت.

کتابی که پس از هزار سال، هنوز تازگی دارد و غبار کهنگی بر آن ننشسته است.

بیهقی معلمِ چگونه دیدن و چگونه ثبت کردن است.

هر ورق از تاریخ بیهقی، کلاس درسی برای سیاستمداران و ادیبان است.

بزرگداشت بیهقی، بزرگداشت خرد و دانایی ایرانی است.

نثری که چون آب روان است و چون کوه استوار.

میراث‌دار فردوسی در نثر، بیهقی است.