فلسفه همراهی قرآن و عترت در کلام پیامبر (چرا کتاب خدا و عترتم؟) 1405

قانون و مجری: قرآن قانون الهی است و اهل بیت مجریان معصوم این قانون. هیچ قانونی بدون مجری عادل و آگاه، در جامعه پیاده نمی‌شود.

صامت و ناطق: امیرالمؤمنین (ع) فرمودند «من قرآن ناطقم». قرآن کتابی صامت است که نیاز به زبان گویا دارد تا حقایق آن را آشکار کند.

ظاهر و باطن: قرآن ظاهری دارد و باطنی. علم به باطن و تاویل آیات، تنها در نزد «راسخان در علم» یعنی اهل بیت است.

جلوگیری از اختلاف: اگر مرجعیت علمی اهل بیت نباشد، هر فرقه‌ای آیه را به نفع خود تفسیر می‌کند (تفسیر به رای) و امت دچار تفرقه می‌شود.

الگوی عملی: انسان‌ها نیاز به الگوی رفتاری قابل مشاهده دارند. اهل بیت تجسم عینی آیات قرآن در رفتار، اخلاق و زندگی هستند.

تکامل هدایت: دین اسلام با نزول قرآن کامل شد، اما بقای آن و اجرای صحیحش نیازمند ولایت است (الیوم اکملت لکم دینکم).

عصمت دوگانه: هم قرآن از تحریف معنوی محفوظ است (با تفسیر اهل بیت) و هم اهل بیت از خطا معصومند؛ ترکیب این دو خطای در هدایت را به صفر می‌رساند.

پاسخگویی به مسائل نو: قرآن اصول کلی را بیان کرده؛ اهل بیت با استخراج احکام از قرآن، پاسخگوی نیازهای روز بشر در طول تاریخ هستند.

ارتباط با ملکوت: اهل بیت واسطه فیض الهی و اتصال زمین به آسمان هستند، همانطور که قرآن حبل المتین و ریسمان الهی است.

اتمام حجت: با قرار دادن این دو کنار هم، خداوند راه هرگونه بهانه‌جویی برای نفهمیدن دین یا گمراه شدن را بر بندگان بسته است.

انحراف سقیفه: شعار «حسبنا کتاب الله» آغاز جدایی بود که منجر به خانه نشینی مفسران واقعی قرآن شد.

پیدایش خوارج و داعش: کسانی که ظاهر قرآن را گرفتند ولی از ولایت جدا شدند، به تندروی و خشونت کشیده شدند.

مهجوریت قرآن: بدون اهل بیت، قرآن تنها به صوت و قرائت محدود می‌شود و روح آن در جامعه می‌میرد.

ظلم به بشریت: محروم کردن انسان‌ها از هدایت کامل و جامع که تنها در سایه ترکیب کتاب و سنت معصوم حاصل می‌شود.