گفتگو با پیرمرد زائر که با ویلچر به کربلا می‌رود 1405

پاهایم توان ندارد اما دلم پر می‌کشد، آمدم تا بگویم یا حسین (ع) اگر در کربلا نبودم، امروز با جان و دل آمدم.

این ویلچر مرکب عشق من است، خجالت می‌کشم وقتی می‌بینم زینب (س) پیاده رفت و من سواره می‌روم.

به جوان‌ها می‌گویم تا توان دارید بیایید، پیری حسرت قدم‌های تند را به دلتان نگذارد.

نذر کرده بودم امسال هم بیایم، بچه‌ها گفتند سخت است، گفتم سخت آن است که جا بمانم و دق کنم.

هر چرخش چرخ این ویلچر ذکری دارد، می‌گویم خدایا این اندک را از من قبول کن.

ارباب ما با تنی مجروح جنگید، من که سالمم فقط پاهایم یاری نمی‌کند، عذری ندارم.

می‌خواهم نامم در لیست زائران ثبت شود، حتی اگر سینه‌خیز بروم.

عشق حسین (ع) پیر و جوان نمی‌شناسد، مغناطیس است، آهن‌ربای دل است.

امسال آمدم نایب‌الزیاره همسر مرحومم باشم که سال‌ها با هم می‌آمدیم.

سختی راه برایم شیرین است، مثل چای تلخی که با قند محبت ارباب شیرین می‌شود.

بعضی جاها زمین ناهموار است و تکان‌های ویلچر اذیتم می‌کند، اما یاد سنگلاخ‌های شام می‌افتم آرام می‌شوم.

جوانانی که می‌آیند و بدون اینکه بگویم ویلچرم را هل می‌دهند، خستگی را از تنم می‌برند.

گاهی گرما فشار می‌آورد، اما سایه لطف حضرت زهرا (س) را حس می‌کنم.

صف سرویس بهداشتی برایم سخت است، اما مردم تا می‌بینند ویلچری هستم راه باز می‌کنند، خدا خیرشان بدهد.

شیرین‌ترین لحظه وقتی است که گنبد را می‌بینم، آنجا دیگر نه درد پا می‌فهمم نه ضعف بدن.

گاهی چرخ ویلچر گیر می‌کند، ولی کار حسین (ع) گیر نمی‌کند، خودش راه را باز می‌کند.

غبار مسیر روی صورتم می‌نشیند و احساس می‌کنم متبرک شده‌ام.

در موکب‌ها بهترین جای خواب را به منِ پیرمرد می‌دهند، شرمنده محبتشان می‌شوم.

اشک‌هایی که مردم با دیدن حال من می‌ریزند، روضه مجسم است.

سختی این چند روز می‌ارزد به یک لحظه نگاه حضرت عباس (ع).

تا خسته می‌شوم و می‌ایستم، یک جوان عرب یا ایرانی می‌آید می‌گوید حاجی بگذار کمکت کنم.

خدا خیر بدهد به این جوان‌ها، نمی‌گذارند احساس ناتوانی کنم، مثل پسران خودم هستند.

بعضی‌ها التماس می‌کنند که چند عمود ویلچر مرا هل بدهند تا ثواب ببرند.

موکب‌داران تا ویلچر را می‌بینند، آب و شربت می‌آورند، انگار خدمت به من را خدمت به حبیب بن مظاهر می‌دانند.

یک بار چرخم شکست، چند نفر سریع آمدند و تعمیرش کردند، نگذاشتند معطل شوم.

اینجا کسی تنها نیست، همه هوای هم را دارند، مخصوصاً هوای مو سفیدها را.

احساس می‌کنم روی دست ملائکه می‌روم، نه روی زمین خاکی.

محبت مردم اینجا بوی خدا می‌دهد، بی‌منت و خالصانه است.

دعا می‌کنم خدا به جوانی‌شان برکت بدهد که عصای دست پیری من شدند.

این وحدت و همدلی را فقط زیر پرچم امام حسین (ع) می‌توان دید.

قدر جوانی‌تان را بدانید، تا می‌توانید نوکری کنید که در پیری حسرت نخورید.

نماز اول وقت را در مسیر ترک نکنید، حسین (ع) برای نماز شهید شد.

به پدر و مادرتان خدمت کنید، دعای آن‌ها شما را به کربلا می‌رساند، مثل من که دعای مادرم بدرقه راهم بود.

چشمتان پاک باشد، این مسیر حرمت دارد، زائر امام حسین (ع) باید بوی او را بدهد.

صبور باشید، اگر غذا دیر شد یا جا نبود، اخم نکنید، اینجا همه مهمانیم.

گوشی‌هایتان را کمتر نگاه کنید، به جاده نگاه کنید، به پرچم‌ها، دلتان را وصل کنید.

غیرت داشته باشید روی حجاب و ناموس، مثل عباس (ع).

با هم مهربان باشید، دنیای بیرون پر از جنگ است، اینجا تمرین صلح کنید.

ولایت فقیه را تنها نگذارید، این امنیت و عزت ما مدیون خون شهدا و رهبری است.

هر قدمی برمی‌دارید نیت کنید برای ظهور، آقا تنهاست.

اللهم عجل لولیک الفرج، اولین و آخرین دعایم همین است.

خدایا این سفر را آخر عمرم قرار نده، سال دیگر هم رزقم کن.

خدایا جوانان ما را از گزند تهاجم فرهنگی حفظ کن و حسینی نگه دار.

خدایا رهبر عزیزمان را طول عمر با عزت بده تا پرچم را به صاحبش برساند.

بیماران را شفا بده، مخصوصاً آن‌ها که دلشان اینجاست و جسمشان روی تخت بیمارستان.

خدایا نسل ما را محب اهل بیت قرار بده تا قیام قیامت.

زیارت را با معرفت نصیبمان کن، نه فقط دیدن در و دیوار.

همه کسانی که به من التماس دعا گفتند، حاجت روا بفرما.

خدایا مرگ ما را در مجلس روضه حسین (ع) قرار بده.

عاقبت همه ما را ختم به خیر و شهادت کن.