حضور وهب بن عبدالله کلبی (نصرانی) در کربلا، یکی از زیباترین جلوههای فرامذهبی قیام امام حسین (ع) است. وهب جوانی مسیحی بود که به همراه مادر و همسرش در بیابان زندگی میکرد و با دیدن کرامات و اخلاق امام، به اسلام گروید. حضور او در سپاه امام نشان میدهد که پیام آزادگی حسین (ع) محدود به مسلمانان نیست و هر وجدان بیداری، فارغ از دین و آیین، جذب مغناطیس حسینی میشود. وهب نماد حقیقتجویی و تسلیم شدن در برابر حق است.
نقش «ام وهب» در حماسه کربلا بینظیر است. او نماد مادری است که عشق به خدا و ولایت را بر مهر مادری مقدم میدارد. وقتی وهب پس از نبردی سخت برای تجدید قوا بازگشت، مادرش او را به میدان بازگرداند و گفت: «شیرم را حلالت نمیکنم مگر اینکه در پیش روی پسر دختر پیامبر کشته شوی.» اوج عظمت این مادر زمانی بود که سر بریده پسرش را به سوی خیمه پرت کردند؛ او سر را برداشت، بوسید و به سوی دشمن پرتاب کرد و گفت: «ما سری را که در راه خدا دادیم، پس نمیگیریم.»
داستان وهب و همسر تازه عروسش (هانیه)، تراژیکترین عاشقانه کربلاست. آنها تنها چند روز (یا به قولی ۱۷ روز) بود که ازدواج کرده بودند. همسر وهب ابتدا نگران تنهایی خود بود، اما وقتی عزم راسخ وهب را دید، تنها یک خواسته داشت: «در قیامت مرا فراموش نکن و بی من به بهشت نرو.» این زوج جوان نشان دادند که عشق واقعی آن است که معشوق را در رسیدن به کمال و شهادت یاری کند، نه اینکه مانع او شود.
بسیاری معتقدند همسر وهب، تنها زنی بود که در روز عاشورا در میدان نبرد به شهادت رسید. پس از شهادت وهب، او بیاختیار به میدان دوید و صورت بر خون همسرش گذاشت. شمر ملعون به غلامش (رستم) دستور داد تا با گرزی بر سر او بکوبد. روح این تازه عروس در کنار همسرش به پرواز درآمد تا اولین شهید زن در صحنه نبرد کربلا باشد و نامش در تاریخ جاودانه شود.
