ماه صفر در تقویم شیعه، امتداد ماه محرم و دوران به ثمر نشستن خون شهداست. اگر محرم ماه شهادت بود، صفر ماه پیامرسانی و استقامت است. زیارت عاشورا که منشور عقیدتی شیعه است، در این ماه کارکردی دوگانه دارد: اول، حفظ حال و هوای عاشورایی و جلوگیری از سرد شدن حرارت عزاداری؛ دوم، ایجاد ارتباط معنوی با کاروان اسرا که در این ماه سختترین مصائب را تحمل کردند. خواندن این زیارت در صفر، نوعی اعلام وفاداری به آرمانهایی است که امام برایش شهید شد.
یکی از سنتهای بسیار رایج و مجرب در میان مومنین، گرفتن «چله زیارت عاشورا» است. بسیاری این چله را از اول ماه صفر یا ده روز مانده به اربعین شروع میکنند و تا روز اربعین (بیستم صفر) یا پایان ماه ادامه میدهند. این استمرار چهل روزه یا بیست روزه در ماه صفر، اثرات شگرفی در تهذیب نفس و برآورده شدن حاجات دارد. عدد چهل در فرهنگ اسلامی عدد کمال و پختگی است.
با توجه به اینکه ماه صفر به سنگینی و بروز حوادث شناخته میشود، توسل به امام حسین (ع) از طریق زیارت عاشورا، قویترین حرز و محافظ است. در روایات معتبر از امامان معصوم (ع) و سیره علمایی مانند آیتالله بهجت، خواندن این زیارت برای دفع بلایای سخت و بیماریهای واگیردار توصیه شده است. این زیارت حصاری از نور اطراف قاری ایجاد میکند که تیرهای بلا به آن کارگر نیست.
زیارت عاشورا ترکیبی از تولی (دوستی با خدا و اولیایش) و تبری (بیزاری از دشمنان خدا) است. در ماه صفر که چهره نفاق و ظلم بنیامیه در شام بیشتر آشکار میشود، فقرات لعن زیارت عاشورا معنای عمیقتری پیدا میکند. لعن کردن قاتلان امام حسین (ع) در این ماه، اعلام برائت از خط فکری یزیدیان زمانه و تقویت جبهه حق است.
برای کسانی که توفیق حضور فیزیکی در پیادهروی اربعین را ندارند، زیارت عاشورا پلی است که فاصله مکانی را از بین میبرد. خواندن این زیارت با سوز دل در روزهای ماه صفر، ثوابی معادل زیارت حرم مطهر را در نامه اعمال ثبت میکند. این عمل باعث میشود که فرد از لحاظ روحی خود را در کنار زائران پیاده احساس کند.
