در فرهنگ عامه ایران، رابطه داماد و پدرزن گاهی با شوخیهای مربوط به چاپلوسی و شیرینزبانی همراه است. این نوع طنز، اگر با احترام و ظرافت بیان شود، نه تنها توهینآمیز نیست، بلکه باعث ایجاد صمیمیت و شکستن یخهای رسمی بین دو خانواده میشود. هدف از این پیامها، نشاندن لبخند بر لب پدر همسر و ایجاد فضایی شاد در ایام نوروز است.
رقابت پنهان و آشکار بین باجناقها (همریشها) یکی از مضامین ثابت طنز خانوادگی در ایران است. شوخی با اینکه «من داماد محبوبتری هستم» یا «عیدی من را بیشتر بدهید»، یک بازی کلامی رایج است که معمولاً پدرزنها نیز از آن استقبال کرده و وارد بازی میشوند. این کلکلها بخشی از شیرینی دورهمیهای نوروزی است.
درخواست مستقیم پول ممکن است مؤدبانه نباشد، اما در قالب طنز و چاپلوسی، کاملاً پذیرفته شده است. دامادها با استفاده از جملات اغراقآمیز درباره ثروت یا سخاوت پدرزن، به صورت غیرمستقیم درخواست عیدی میکنند. این کار فشار رسمی را از روی موضوع برمیدارد و آن را به یک شوخی تبدیل میکند.
تعریفهای اغراقآمیز از تیپ، جوانی و مدیریت پدرزن، یکی از تکنیکهای طنزآمیز برای عزیز شدن است. این جملات با اینکه واقعیت ندارند (و هر دو طرف این را میدانند)، اما حس خوبی به پدرزن میدهند و نشاندهنده تلاش داماد برای برقراری ارتباط مثبت هستند.
شوخی با حضور زیاد در خانه پدرزن یا پرخرج بودن داماد، نشانه اعتماد به نفس و راحتی داماد با خانواده همسر است. این پیامها نشان میدهند که داماد خودش را عضوی از خانواده میداند و نگران قضاوتهای رسمی نیست.
