روشن کردن شمع به یاد تاریکی خیمه‌های سوخته 1405

نیت می‌کنم: روشن کردن این شمع به یاد لحظه‌ای که خیمه‌ها سوخت و تاریکی مطلق بر دل کودکان سایه افکند.

این شمع را روشن می‌کنم تا بگویم اگر در کربلا نبودم، امروز با نور این شمع، شریک غم زینبم.

خدایا، به حق روشنایی این شمع، تاریکی‌های زندگی ما را با نور اهل بیت روشن کن.

نذر می‌کنم شمعی بیفروزم به یاد شمع وجود حسین (ع) که خاموش شد تا دین خدا روشن بماند.

یا رقیه خاتون، این شمع کوچک را از من بپذیر. می‌دانم در شام غریبان از ترس تاریکی می‌لرزیدی.

به نیت فرج امام زمان (عج) که صاحب عزای اصلی است، شمع شام غریبان را روشن می‌کنم.

این شعله‌ی لرزان، شبیه دل لرزان رباب است. خدایا آرامش را به قلب مادران داغدیده برگردان.

روشن کردن شمع در شام غریبان، یعنی اعلام بیزاری از ظلمتی که یزیدیان ایجاد کردند.

خدایا، همانطور که این شمع می‌سوزد و آب می‌شود، گناهان ما را در غم حسین (ع) ذوب کن.

یا زینب کبری، در تاریکی دنیا، نور ولایت تو راهنمای ماست. این شمع نماد ارادت ماست.

شمع می‌سوزد و من می‌سوزم. او از آتش، من از داغ حسین (ع).

چه حکایت عجیبی دارد این شمع شام غریبان. قطره قطره اشکش، مرثیه می‌خواند.

کاش می‌توانستم با این شمع، راه گمشدگان در بیابان کربلا را روشن کنم.

امشب هر شمعی که در شهر روشن می‌شود، ستاره‌ای است که بر زمین افتاده به احترام حسین (ع).

شمع‌های شام غریبان، زبان حالِ سکوتِ مرگبارِ صحرا هستند.

شمع‌ها در سوگِ خورشیدِ زمان / اشک می‌ریزند با آه و فغان.

یادِ آن شب که حرم تاریک بود / دشمنِ دون، به حرم نزدیک بود.

شمع روشن کن که زینب (س) خسته است / دستِ مولا، در غل و زنجیر بسته است.

سوسویِ این شمع‌ها گوید به ما / راهِ حق روشن بماند هر کجا.