توصیف ادبی سکوت سنگین غار حرا پیش از نزول جبرئیل 1404

سکوتی مرموز بر کوه نور خیمه زده بود سکوتی که بوی حادثه میداد بوی تغییری بزرگ

سنگ ها نفس در سینه حبس کرده بودند گویی میدانستند قرار است حامل سنگین ترین بار امانت هستی باشند

باد هم دیگر نمی وزید تا مبادا تمرکز مردی را که در انتهای غار نشسته بود بر هم بزند

آسمان گوش خوابانده بود به دهانه غار و ستارگان چشم دوخته بودند به سیمای برافروخته محمد

این سکوت سکوت مردگان نبود سکوت بیداری بود سکوت زنی آبستن که در انتظار تولد نوزادی مبارک است

همه چیز در حالت تعلیق بود ثانیه ها به کندی میگذشتند و زمان منتظر فرمان حرکت بود

تاریکی شب مکه با تاریکی درون غار فرق داشت اینجا تاریکی اش جنس نور بود جنس انتظار

قلب هستی در سینه محمد میتپید و صدای ضربان قلبش تنها صدایی بود که سکوت شب را میشکست

کوه نور سنگینی عجیبی را حس میکرد نه سنگینی فیزیکی بلکه سنگینی وقاری که در حال نزول بود

طبیعت آماده باش ایستاده بود تا فرمانروای جدید آسمان ها و زمین حکمش را دریافت کند

اگر گوش دل میداشتی میشنیدی که ذرات عالم دارند ذکر میگویند و مقدمه چینی میکنند

سکوت حرا فریاد میزد فریادی که هنوز در گلو مانده بود و منتظر اجازه بود

دیوارهای غار داشتند برای آخرین بار با تنهایی محمد خداحافظی میکردند

سایه ها روی سنگ ها بی حرکت مانده بودند انگار آنها هم از هیبت آنچه در راه بود خشکشان زده بود

فضای غار متراکم شده بود هوا سنگین بود اما نفس کشیدن در آن لذت بخش ترین کار دنیا بود

او نشسته بود غرق در دریای تفکر مثل کوهی در دل کوه استوار و بی حرکت

چشمانش به آسمان دوخته شده بود اما نگاهش از مرز ستارگان عبور کرده و به عرش رسیده بود

دستانش روی زانوها بود اما روحش در حال پرواز به سوی ملکوت اعلی

پیشانی اش خنکای سنگ را حس میکرد اما درونش کوره ای از عشق شعله ور بود

او منتظر بود منتظر پاسخی برای سوال های بی پایانش درباره نجات انسان

ناگهان خطی از نور در افق پدیدار شد سکوت داشت میشکست اما نه با صدا بلکه با نور

سایه های تردید داشتند رنگ میباختند و یقین مثل چشمه ای در حال جوشیدن بود

آن سکوت سنگین مقدمه سمفونی بزرگ وحی بود که قرار بود تا ابد در گوش تاریخ بپیچد

هوا کم کم عطرآگین میشد بوی گلهای بهشتی مشام جان را پر میکرد

و آنگاه سکوت شکست... با صدایی که از جنس خاک نبود: اقرا