شوخی با مسائل کاری، اگر در حد متعارف و محترمانه باشد، یکی از بهترین راهها برای کاهش استرس شغلی و افزایش صمیمیت بین همکاران است. محیطهای کاری خشک و رسمی معمولاً بازدهی کمتری دارند. طنزهای مربوط به ساعت کاری یا مرخصی، در واقع سوپاپ اطمینانی برای تخلیه فشارهای روزمره اداری هستند.
یکی از دغدغههای همیشگی کارمندان، هماهنگی برای مرخصی است. این موضوع به ویژه در ایام بینالتعطیلین به اوج خود میرسد. شوخی با این موضوع، ریشه در واقعیتهای بروکراسی اداری و کمبود نیروی جایگزین دارد که گاهی گرفتن یک روز مرخصی را به مأموریتی دشوار تبدیل میکند.
طنزهای مربوط به زمان صبحانه و ناهار در ادارات، اشارهای انتقادی اما نرم به بهرهوری پایین در برخی سیستمهای اداری است. البته نباید فراموش کرد که بسیاری از کارمندان متعهد، حتی از زمان استراحت خود برای راه انداختن کار مردم میگذرند. این شوخیها تلنگری برای بهبود فرهنگ کار است.
شروع هفته کاری برای همه دشوار است، اما برای کارمندان با ساعات کاری ثابت، شنبه نماد پایان آزادی موقت است. شوخی با «شنبه» در فرهنگ کارمندی ایران، نمادی از چرخه تکراری کار و تلاش برای معاش است که با امید به تعطیلات آخر هفته تحمل میشود.
در فرهنگ ایرانی، طنز وسیلهای برای بیان دردهای اجتماعی و مشکلات معیشتی است. جوکهای روز کارمند، اغلب بازتابدهنده مسائل اقتصادی، حقوقهای پایین و سختی کار است که در قالب خنده بیان میشود تا زهر مشکلات گرفته شود و همدلی ایجاد گردد.
