متن توضیحی درباره تاریخچه جشن سده برای کودکان 1404

یکی بود یکی نبود. روزی هوشنگ شاه، یکی از پادشاهان پیشدادی ایران، با همراهانش به کوه رفته بود. ناگهان مار سیاه و بزرگی دید.

هوشنگ شاه سنگی برداشت و به سمت مار پرت کرد تا او را دور کند. سنگ به مار نخورد، اما به یک سنگ بزرگتر برخورد کرد.

از برخورد این دو سنگ، جرقه‌ای زد و بوته‌های خشک اطراف آتش گرفتند. این‌طور بود که ایرانیان باستان آتش را کشف کردند.

هوشنگ شاه خدا را شکر کرد که این نور و گرما را به آدم‌ها هدیه داده و گفت این فروغ ایزدی است.

آن شب مردم دور آن آتش جشن گرفتند و شادی کردند. نام این جشن را سده گذاشتند.

بچه‌های عزیزم، جشن سده یادگار آن روز است که انسان توانست بر تاریکی و سرما پیروز شود.

در این جشن، مردم هیزم‌های زیادی جمع می‌کنند و آتش بزرگی روشن می‌کنند تا گرما و نور را به خانه‌ها دعوت کنند.

آتش در فرهنگ ما ایرانی‌ها محترم است چون نشانه پاکی، نور و قدرت خداوند است.

ما در جشن سده یاد می‌گیریم که حتی یک جرقه کوچک می‌تواند تاریکی بزرگ را از بین ببرد.

این جشن به ما می‌گوید که باید قدردان نعمت‌های خدا باشیم و از طبیعت محافظت کنیم.

شاید بپرسید چرا اسمش را سده گذاشتند؟ چون از روز ۱۰ بهمن تا عید نوروز، ۵۰ روز و ۵۰ شب مانده است (جمعش می‌شود ۱۰۰).

برخی هم می‌گویند سده یعنی عدد صد، چون در زمان‌های قدیم فرزندان آدم به صد نفر رسیده بودند و جشن گرفتند.

سده یعنی گذشتن از اوج سرما. مردم قدیم خوشحال بودند که کمر غول سرما شکسته و هوا رو به گرمی می‌رود.

جشن سده جشن همکاری است؛ چون مردم با هم هیزم جمع می‌کنند و با هم آتش روشن می‌کنند.

در این روز، کشاورزان قدیمی برای آمدن بهار و گرم شدن زمین آماده می‌شدند.

جشن سده به ما یاد می‌دهد که نور همیشه بر تاریکی پیروز است، مثل پیروزی نیکی بر بدی.

ایران ما کشور جشن‌ها و شادی‌هاست. سده یکی از قدیمی‌ترین جشن‌های دنیاست.

ما ایرانی‌ها آتش‌پرست نیستیم، بلکه آتش را نشانه‌ای از قدرت خدا می‌دانیم و به سمت نور نماز می‌خوانیم.

در جشن سده، مردم لباس‌های زیبا می‌پوشند، نیایش می‌کنند و دور آتش سرودهای ملی می‌خوانند.

حفظ کردن جشن‌های ملی مثل سده، یعنی ما تاریخ و فرهنگ کشورمان را دوست داریم.

این جشن به ما می‌گوید که ناامید نشویم، چون بعد از سردترین روزها، بهار و گرما می‌آید.

آتش سده نماد مهر و دوستی است که دل‌های همه ایرانیان را گرم می‌کند.

بیایید مثل نیاکانمان، شادی را با دیگران تقسیم کنیم و دلی گرم داشته باشیم.

داستان هوشنگ شاه به ما یاد می‌دهد که گاهی اتفاقات ساده (مثل برخورد سنگ) نتایج بزرگی دارند.

فرزندم، تو وارث تمدنی هستی که هزاران سال پیش، جشن نور و دانایی را برپا کرد.

بیایید نقاشی یک آتش بزرگ و مردم شاد دور آن را بکشیم.

تصور کنید اگر آتش نبود، زندگی ما چقدر سخت و سرد می‌شد؟

امروز می‌توانیم یک شمع روشن کنیم و به یاد جشن سده، خدا را شکر کنیم.

اگر در زمان هوشنگ شاه بودی، وقتی آتش کشف شد چه کار می‌کردی؟

بیا با هم داستان کشف آتش را برای دوستانت تعریف کنیم.

سده یعنی جشن نور، پس سعی کن امروز دل کسی را نشکنی و نور امید باشی.

یک کاردستی با کاغذهای رنگی قرمز و نارنجی درست کن که شبیه شعله‌های آتش باشد.

شعر جشن سده را با هم بخوانیم: سده سده‌ی ما، جشن ساده‌ی ما...

آتش زرد و سرخ است، مثل خورشید که به زمین آمده است.

خوشحالی یعنی دانستن اینکه بهار نزدیک است و سرما دارد می‌رود.

می‌دانستی سده حتی از نوروز هم قدیمی‌تر است؟

بزرگترین جشن‌های سده در شهرهایی مثل کرمان و یزد برگزار می‌شود.

در قدیم، مردم خاکستر آتش سده را برای برکت روی زمین‌های کشاورزی می‌ریختند.

کشف آتش باعث شد انسان‌ها بتوانند غذا بپزند، گرم شوند و از حیوانات درنده در امان باشند.

جشن سده نماد پایان خواب زمستانی طبیعت و بیدار شدن زمین است.