اوتیسم یک اختلال رشدی است که علائم آن معمولاً در سه سال اول زندگی نمایان میشود. تحقیقات نشان داده است که مداخلات درمانی و توانبخشی (کاردرمانی و گفتاردرمانی) اگر در سنین پایین و زمان طلایی رشد مغز آغاز شود، تاثیرات شگرفی در بهبود مهارتهای کلامی و اجتماعی کودک خواهد داشت. والدین باید نسبت به مراحل رشد کودک هوشیار باشند.
اوتیسم یک طیف (Spectrum) است، به این معنی که علائم و شدت آن در هر کودک متفاوت است. یک کودک ممکن است کلام نداشته باشد و دیگری با کلام کامل اما در ارتباط اجتماعی مشکل داشته باشد. بنابراین مقایسه کودکان با هم کار درستی نیست و تشخیص قطعی تنها بر عهده متخصصان است.
برخی تصور میکنند کودکان اوتیستیک هیچ محبتی ندارند یا تماس چشمی صفر دارند. این باورها غلط است. بسیاری از آنها تماس چشمی کوتاه دارند و به والدین خود وابستهاند. همچنین هوش آنها میتواند از کمتوان تا نابغه متغیر باشد. آگاهیبخشی صحیح در روز جهانی اوتیسم برای اصلاح این باورها ضروری است.
بسیاری از بدرفتاریها و گریههای کودکان اوتیستیک ناشی از اختلال پردازش حسی است. کودکی که در فروشگاه جیغ میزند، شاید بخاطر صدای بلند یا نور زیاد دچار درد فیزیکی شده است. شناخت علائم حسی به والدین کمک میکند تا ریشه رفتارهای فرزندشان را درک کنند و او را «لجباز» خطاب نکنند.
پایش تکاملی کودک تنها وظیفه پزشک نیست. مادران و پدران با مشاهده روزمره کودک، بهترین کسانی هستند که میتوانند تاخیرهای رشدی را متوجه شوند. استفاده از تستهای غربالگری معتبر (مثل ASQ) و توجه به «پرچمهای قرمز» رشد، وظیفه هر والدی است.
