در فرهنگ ایرانی، شوهرعمه به عنوان همسرِ خواهرِ پدر، جایگاه خاصی در مناسبات خانوادگی دارد. اگرچه او یک نسبت سببی (و نه نسبی خونی) دارد، اما احترام به او به مثابه احترام به عمه و خانواده پدری تلقی میشود. در دید و بازدیدهای نوروزی، به ویژه در روز دوم فروردین که دیدار با اقوام درجه یک و دو مرسوم است، تبریک گفتن به شوهرعمه نشان از ادب، شعور اجتماعی و استحکام روابط خانوادگی دارد.
شوهرعمهها اغلب به دلیل اینکه نسبت مستقیم خونی با برادرزادههای همسرشان ندارند، میتوانند رابطهای دوستانهتر و کمتکلفتر برقرار کنند. آنها معمولاً در مهمانیها نقش فعالی در گرم کردن مجلس، شوخی و خنده دارند. یک پیام تبریک صمیمانه یا حتی طنزآمیز در ایام نوروز، میتواند قدردانی خوبی از این نقش مثبت و انرژیبخش آنها باشد.
نحوه تبریک گفتن به شوهرعمه باید متناسب با سن، شخصیت و میزان صمیمیت او باشد. اگر شوهرعمه فردی مسن و جدی است، پیامهای رسمی، محترمانه و با مضامین دعای خیر (مثل آرزوی سلامتی و برکت) مناسب است. اما اگر جوانتر و اهل شوخی است، پیامهای صمیمی و طنز میتواند لبخند را به لب او بیاورد و رابطه را نزدیکتر کند.
رفتن به منزل عمه، در واقع مهمان شدن در منزل شوهرعمه است. طبق آموزههای دینی و اخلاقی، احترام به میزبان و صاحبخانه واجب است. ارسال پیام تبریک پیش از رفتن به مهمانی یا تشکر پس از آن، از آداب زیبای معاشرت است که باعث میشود کدورتهای احتمالی از بین رفته و پیوند دو خانواده (خانواده پدری و خانواده شوهرعمه) محکمتر شود.
معمولاً در فرهنگ ما، شوهرعمهها جزو کسانی هستند که به بچههای فامیل همسرشان عیدی میدهند. این رسم زیبا باعث ایجاد خاطرات خوش برای کودکان میشود. هرچند وظیفهای بر دوش آنها نیست، اما این کرامت و بخشش، محبت را زیاد میکند. جوانترها نیز میتوانند با تبریک گرم و احترام گذاشتن، بهترین عیدی معنوی را به شوهرعمه بدهند.
