نیمه ماه رمضان، ولادت سبط اکبر پیامبر، امام حسن مجتبی (ع) است. تبریک این میلاد به امام زمان (عج) دارای معنای عمیقی است. امام حسن (ع) با لقب «کریم اهل بیت» شناخته میشوند و امام زمان (عج) نیز به عنوان «شریک القرآن» و واسطه فیض الهی، مظهر کرامت پروردگار در عصر حاضر هستند. هر دو امام بزرگوار طعم تلخ غربت و تنهایی را در میان امت خود چشیدهاند؛ یکی با صلح قهرمانانه و دیگری با غیبت طولانی. عرض تبریک به امام عصر، نوعی همدلی و پیوند قلبی با ولی خداست.
ولادت امام حسن (ع) در پانزدهم رمضان، تقارن زیبایی است. ماه در آسمان کامل میشود و ماه بنیهاشم نیز در زمین طلوع میکند. امام زمان (عج) به عنوان قطب عالم امکان، قلب تپنده هستی هستند و شادی ایشان در این شب، بر تمام کائنات اثر میگذارد. مومنان با تبریک به ایشان، خود را به منبع اصلی شادی و سرور متصل میکنند و از برکات خاصه حضرت در این شب بهرهمند میشوند.
رسم است که در روز عید و میلاد، از بزرگان عیدی میگیرند. چه عیدی بالاتر از اینکه در شب میلاد کریم اهل بیت (ع)، از فرزندشان حضرت حجت (عج)، درخواست ظهور و رهایی بشریت از ظلمت را داشته باشیم؟ توسل به امام حسن (ع) که دست رد به سینه هیچ سائلی نمیزدند، واسطهای قدرتمند برای استجابت دعای فرج است.
تبریک گفتن تنها لقلقه زبان نیست؛ بلکه تجدید عهد برای الگوگیری است. منتظر واقعی امام زمان (عج) باید ویژگیهای امام حسن (ع) یعنی سخاوت، حلم، و مدارا با مردم را در خود زنده کند. امام زمان (عج) به شیعیانی افتخار میکند که مانند جدشان حسن بن علی (ع)، پناهگاه فقرا و نیازمندان باشند و اخلاق حسنه را در جامعه ترویج دهند.
وقتی به امام زمان (عج) ولادت جدشان را تبریک میگوییم، ناخودآگاه به یاد مزار خاکی بقیع میافتیم. این تبریک با یک آرزوی بزرگ آمیخته است: آرزوی روزی که با ظهور حضرت، حرمهای بقیع بازسازی شود و چراغانی جشن میلاد را در کنار مضجع شریف امام مجتبی (ع) برپا کنیم. این امید، موتور محرک شیعه برای پویایی و حرکت است.
