نهم ربیعالاول در فرهنگ شیعی جایگاهی رفیع دارد و میتوان آن را «غدیرِ ثانی» نامید. اگر در غدیر خم، پیامبر اسلام (ص) امیرالمومنین علی (ع) را به جانشینی منصوب کردند، در نهم ربیعالاول، آخرین حجت خدا، حضرت مهدی (عج) رسماً عهدهدار مقام امامت میشوند. این روز، روز تجدید حیات اسلام و یادآور تداوم خط رسالت و ولایت در طول تاریخ است و به ما یادآوری میکند که زمین هرگز از حجت خدا خالی نمیماند.
شادی در نهم ربیعالاول، شادی برای داشتن رهبری معصوم، زنده و الهی است. برخلاف سایر مکاتب که رهبرانشان از دنیا رفتهاند یا جایزالخطا هستند، شیعه افتخار میکند که رهبری دارد که «عین الحیوة» (سرچشمه زندگی) است. این جشن، جشن امید به آینده و باور به وعده الهی «و نرید ان نمن علی الذین استضعفوا...» است. شادی در این روز باید هدفمند و در راستای تقویت پیوند با امام باشد.
یکی از معجزات الهی در مورد حضرت مهدی (عج)، رسیدن به مقام امامت در سن ۵ سالگی است. همانگونه که حضرت عیسی (ع) و حضرت یحیی (ع) در کودکی به نبوت رسیدند، خداوند قدرت دارد که حکمت و علم لدنی را به کودکی عطا کند. این امر امتحانی برای بندگان است تا تسلیم اراده الهی باشند و بدانند که امامت به سن و سال نیست، بلکه منصبی الهی است.
برخی این روز را با عنوان «عید الزهرا» میشناسند. اگرچه ابعاد تاریخی مختلفی برای این نامگذاری ذکر شده، اما عمیقترین معنای آن، شادی حضرت زهرا (س) از استمرار ولایت در نسل ایشان و تحقق وعده انتقام از ظالمان به دست فرزندشان مهدی (عج) است. بنابراین بهترین بزرگداشت برای این روز، تمرکز بر ولایت امام زمان و آمادگی برای یاری ایشان است.
تبریک گفتن تنها کافی نیست؛ آغاز امامت امام زمان (عج) آغاز مسئولیت ماست. شناخت امام، خودسازی، جامعهسازی و زمینهسازی برای ظهور، چهار رکن اصلی وظایف منتظران است. ما باید چنان زندگی کنیم که گویی فردا روز ظهور است و همواره آماده سربازی در رکاب ایشان باشیم.
