آداب و رسوم قاشق‌زنی در چهارشنبه سوری قدیم 1404

یادش بخیر صدای برخورد قاشق به کاسه مسی، زیباترین موسیقی چهارشنبه سوری بود. نه انفجاری بود، نه دودی، فقط مهربانی تقسیم می‌کردند.

قاشق‌زنی یعنی گمنامی در خیر و برکت. کاش دوباره چادر سر کنیم و به در خانه همسایه برویم، شاید دلی شاد شد.

آن روزها صورت‌ها پوشیده بود تا آبرو حفظ شود، اما دل‌ها باز بود برای بخشیدن آجیل و شیرینی. کجاست آن صفا و صمیمیت؟

دلم لک زده برای یک قاشق‌زنی واقعی؛ بایستی دم در، قاشق بزنی و منتظر باشی ببینی صاحبخانه شکلات می‌ریزد یا تخم مرغ!

قاشق‌زنی تمرینِ گرفتن حاجت بود بی آنکه شناخته شوی. آیینی پر از رمز و راز که زیر غبار ترقه‌ها گم شد.

در رسم قاشق‌زنی، دختران و پسران چادری بر سر می‌انداختند تا ناشناس بمانند و به نیت حاجت‌روا شدن به در هفت خانه می‌رفتند.

صاحبخانه که صدای قاشق را می‌شنید، بدون پرسیدن نام، کاسه را با آجیل، نبات یا پول پر می‌کرد. این یعنی سخاوت بی‌منت.

قاشق‌زنی نماد ارتباط با ارواح پاک و نیاکان بود؛ غذایی که داده می‌شد تبرک محسوب می‌شد.

ناشناس بودن در قاشق‌زنی درسی بزرگ داشت: در انفاق کردن، نباید به چهره گیرنده نگاه کرد، فقط باید بخشید.

قاشق بزن که دیو سیاه فرار کند / برکت به کاسه ریز که بهار کار کند

چادر گلگلی و کاسه‌ی مسی / یادش بخیر آن همه فریادرسی

نه بمب بود و نه آتش کینه / عشق بود و مهر، توی هر سینه