خاطره بازی با کتاب های دوران کودکی و نوستالژی 1405

یادش بخیر کتاب فارسی اول دبستان، بوی کاغذ کاهی و پاک کن های دو رنگ.

تصمیم کبری، کوکب خانم و چوپان دروغگو؛ شخصیت هایی که با آن ها زندگی کردیم.

هنوز هم صدای ورق زدن کتاب های کهنه، بهترین موسیقی دنیاست.

حسنی نگو بلا بگو؛ قصه ای که همه ما حداقل یک بار با آن خوابیدیم.

کدوی قلقله زن و مادربزرگی که باید از دست گرگ و شیر فرار می کرد.

مجله های کیهان بچه ها و سروش کودکان، تنها دلخوشی های کاغذی دوران ما.

یادتونه کتاب «قصه های خوب برای بچه های خوب» مهدی آذریزدی؟ چه دنیایی داشتیم.

کتاب هایی با نقاشی های ساده اما پر از روح، نه مثل گرافیک های شلوغ امروز.

اون موقع تبلت نبود، ما بودیم و دنیای خیال انگیز لابه لای صفحات کتاب.

صف های طولانی نمایشگاه کتاب و شوق خریدن کتاب های کانون پرورش فکری.

هیچ کتاب الکترونیکی نمی تواند جای بوی کاغذ کتاب های قدیمی را بگیرد.

دلم برای قصه های صوتی روی نوار کاست تنگ شده؛ «علیمردان خان» و «شهر قصه».

کتاب های پاره ای که بارها چسب زدیم چون دوستشان داشتیم.

قصه های مادربزرگ زیر کرسی، وقتی برق می رفت و سایه ها جان می گرفتند.

کتابخانه های کوچک کلاسی و کارت های عضویت مقوایی.

جایزه های کتابی که سر صف مدرسه می گرفتیم و بوی نو بودنش مستمان می کرد.

یاد آن شب هایی که یواشکی زیر پتو با چراغ قوه کتاب می خواندیم بخیر.

کتاب های امانتی که باید تمیز برمی گرداندیم وگرنه جریمه می شدیم.

تصویرسازی های مرتضی ممیز و نورالدین زرین کلک که هنر خالص بود.

ما نسلی هستیم که با کتاب بزرگ شدیم، نه با اینستاگرام.

بچه های امروز هری پاتر می خوانند، ما قصه های مجید می خواندیم؛ هر دو زیبا، اما جنسشان فرق دارد.

سادگی قصه های ما کجا و پیچیدگی بازی های رایانه ای امروز کجا.

ما با «خانواده آقای هاشمی» سفر کردیم و ایران را شناختیم.

کاش بچه های امروز هم لذت گم شدن در یک کتاب کاغذی را تجربه کنند.

تکنولوژی پیشرفت کرد، اما حس خوب آن کتاب های کاهی تکرار نشد.

قهرمانان ما واقعی تر بودند؛ پتروس فداکار و ریزعلی خواجوی.

ما یاد گرفتیم با کتاب دوست باشیم، امیدوارم این دوستی به نسل بعد هم منتقل شود.

هنوز هم وقتی دلم می گیرد، سراغ کتاب های کودکی ام می روم.

میراث ما برای فرزندانمان، همان قصه های نابی است که سینه به سینه گشت.

تفاوت نسل ما و امروز، تفاوت عطر کاغذ و نور مانیتور است.

کودکی ام لای ورق های کتاب جا ماند.

ورق بزن تقویم خاطرات را، شاید در صفحه ای، کودکی ات نشسته و کتاب می خواند.

کتاب های کودکی، ماشین زمان هستند؛ بازشان کن تا به گذشته برگردی.

هنوز هم وقتی «صد دانه یاقوت» را می خوانم، انار ساوه در دلم ترک می خورد.

قصه ها تمام شدند، اما کلاغ قصه های ما هیچ وقت به خانه اش نرسید.

بوی نای کتاب های قدیمی، عطر ناب خاطره است.

ما در کتاب ها زندگی کردیم، عاشق شدیم و بزرگ شدیم.

کتاب های کودکی، تکه های گمشده پازل هویت ما هستند.

گاهی دلم می خواهد دوباره کلاس اول باشم و با ذوق «بابا آب داد» را بخوانم.

روز جهانی کتاب کودک، روز جشن گرفتن کودک درون ماست که هنوز تشنه قصه است.

یادش بخیر، کتاب هایی که فقط عکساشو نگاه می کردیم و داستان خودمون رو می ساختیم.

اون موقع ها فکر می کردیم اگه کتاب رو بذاریم زیر بالش، درس میره تو مخمون!

ترسناک ترین داستان کودکی: آقا گرگه و شنگول و منگول (نسخه سانسور نشده!).

کتاب علوم و لوبیایی که باید می کاشتیم و همیشه می گندید!

نقاشی های عجیب کتاب های درسی که سیبیل واسشون می کشیدیم.

مکالمه های خیالی با شخصیت های کتاب وقتی تنها بودیم.

کتاب هایی که جلدش رو با روزنامه جلد می کردیم تا خراب نشه.

استرس گم کردن کتاب امانتی کتابخونه مدرسه.

شوق حل کردن جدول های مجله که هیچ وقت جایزه اش در نیومد.

ما نسلی بودیم که از ترس «چوب معلم گل ه» درس می خوندیم، ولی کتاب قصه رو با عشق.