ماه مبارک رمضان و مهدویت پیوندی ناگسستنی دارند. رمضان ماه میهمانی خداست و امام زمان (عج) میزبان حقیقی این ضیافت بر روی زمین هستند. طبق روایات، پرونده اعمال بندگان در شب قدر به امضای حضرت ولی عصر (عج) می رسد. بنابراین، یاد کردن از ایشان در لحظات ناب سحر و افطار، نه تنها وظیفه هر شیعه منتظر است، بلکه شرط قبولی اعمال و بهره مندی کامل از برکات این ماه عزیز محسوب می شود. شروع ماه با نام و یاد او، جهت گیری صحیح زندگی مومنانه را ترسیم می کند.
سحرگاهان ماه رمضان، یکی از بهترین زمان ها برای استجابت دعاست. در روایات تاکید شده است که دعا برای فرج امام زمان (عج)، گشایش در کار خود انسان نیز هست. وقتی روزه دار در اولین سحر، قبل از درخواست حوائج شخصی، برای ظهور ولی خدا دعا می کند، نشان می دهد که دغدغه اصلی او ولایت و اصلاح امور جهان است. این ایثار در دعا، باعث جلب رحمت خاص الهی و دعای متقابل حضرت برای آن شخص می شود.
علاوه بر دعا برای ظهور، اعمال دیگری نیز برای ارتباط با امام زمان در این ماه وجود دارد. خواندن دعای افتتاح در شب های ماه رمضان که سرشار از مضامین مهدوی است، صدقه دادن به نیت سلامتی حضرت، و قرائت دعای عهد در صبحگاهان، از جمله این اعمال است. تجدید بیعت با امام در روز اول ماه، به روزه دار کمک می کند تا در طول ماه، مراقبه بیشتری بر اعمال و رفتار خود داشته باشد تا قلب امام را نرنجاند.
روزه داری تمرین صبر و تقواست و انتظار نیز نوعی صبر سازنده و پویاست. فرد منتظر، در ماه رمضان تلاش می کند تا با تزکیه نفس و دوری از گناه، خود را به استانداردهای یاران امام زمان نزدیک کند. سحرهای ماه رمضان فرصتی برای خلوت با خدا و تفکر در باب وظایف یک منتظر واقعی است. این خودسازی فردی، زمینه ساز تشکیل جامعه مهدوی و آمادگی عمومی برای ظهور خواهد بود.
دعای سلامتی امام زمان (اللهم کن لولیک...) که معمولا در قنوت نمازها و لحظات سحر خوانده می شود، کوتاه اما بسیار پرمغز است. تکرار این دعا در سی سحر ماه مبارک رمضان، محبت و ارادت قلبی را افزایش می دهد و یاد حضرت را در دل زنده نگه می دارد. توصیه شده است که پدران و مادران در سر سفره سحری، با صدای بلند این دعا را بخوانند تا کودکان نیز با فرهنگ انتظار و محبت به اهل بیت (ع) انس بگیرند.
