این فراز کلیدی ترین بخش دعای روز اول است. امام سجاد (ع) میفرمایند روزه واقعی آن است که زبان از دروغ، گوش از غیبت و چشم از حرام بسته باشد. وقتی در روز اول این دعا را میکنیم، در واقع از خداوند توفیق میخواهیم که وارد مرحله عالی روزه داری شویم، نه اینکه فقط گرسنگی و تشنگی را تحمل کنیم. این نگرش باعث میشود در طول روز مراقب رفتار و گفتار خود باشیم.
عبارت نبهنی فیه عن نومة الغافلین اشاره به این دارد که انسان ممکن است در ظاهر بیدار باشد اما روحش در خواب غفلت باشد. ماه رمضان بهترین زمان برای بیداری روح است. خواندن این دعا در روز اول، تلنگری است تا از روزمرگی ها فاصله بگیریم و به هدف اصلی خلقت که بندگی است فکر کنیم. غفلت زدایی، مقدمه خودسازی است.
در پایان دعا میگوییم و اعف عنی یا عافیا عن المجرمین. اعتراف به گناه و درخواست بخشش در ابتدای ماه، بار روانی گناه را از دوش انسان برمیدارد و باعث آرامش میشود. کسی که احساس کند بخشیده شده است، با انرژی و امید بیشتری به عبادت میپردازد و در زندگی روزمره نیز با دیگران مهربانتر خواهد بود.
تدبر در دعای روز اول، سبک زندگی ما را تغییر میدهد. وقتی از خدا میخواهیم قیام ما قیام قائمین باشد، یعنی در نماز و عبادات سستی نکنیم. این جدیت در عبادت، به جدیت در کار و زندگی نیز سرایت میکند و انسان مومن را به فردی منضبط و کوشا تبدیل میکند.
شروع روز با دعای مخصوص، به ذهن جهت میدهد. این دعا مانند قطب نمایی است که مسیر حرکت مومن را در سی روز آینده مشخص میکند. تکرار و توجه به معانی آن، باعث میشود ذهن در طول روز بر معنویات متمرکز بماند و از حواشی دنیوی دوری کند.
