پیام‌های ادبی درباره جاودانگی نام نیک 1405

سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز / مرده آن است که نامش به نکویی نبرند.

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست، هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود، خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد.

جاودانگی در سنگ مزار نیست، در یادگاری است که در قلب‌ها می‌گذاری.

نام نیکو گر بماند ز آدمی / به کز او ماند سرای زرنگار.

تنها نیکی است که می‌ماند؛ در این دنیای فانی، بذر نیکی بکار تا ابد درو کنی.

عمر جاویدان می‌خواهی؟ دلی را شاد کن و اشکی را پاک کن.

آنچه انسان را زنده نگه می‌دارد، نفس کشیدن نیست، بلکه رد پای مهربانی است.

به قول حافظ: هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق / ثبت است بر جریده عالم دوام ما.

ثروت و مقام می‌گذرد، اما آوازه جوانمردی قرن‌ها سینه به سینه می‌چرخد.

میراث واقعی تو، احساس خوبی است که آدم‌ها وقت شنیدن نامت پیدا می‌کنند.

جاودانگی یعنی تبدیل شدن به بخشی از کائنات از طریق خدمت به خلق.

مرگ پایان کبوتر نیست، پایان کسی است که پرواز را از یاد برده باشد.

ما مسافران زمانیم، تنها بار مجاز ما برای سفر به ابدیت، عشق و انسانیت است.

برای جاودانه شدن نیازی به اکسیر نیست، کافیست انسانیت را زندگی کنی.

نام‌های بزرگ در تاریخ بسیارند، اما نام‌های نیک اندک؛ نیک‌نامی هنر مردان خداست.

فراموشی، سرنوشت کسانی است که فقط برای خود زیستند.

خوشنامی، عطر خوشی است که حتی پس از رفتن صاحبش، فضا را معطر نگه می‌دارد.

کار خیر، پلی است از دنیای محدود به جهان نامحدود و جاودان.

زندگان واقعی، شهدا و صالحانی هستند که اثر وجودی‌شان تا ابد جاری است.

اگر می‌خواهی نمیمیری، چیزی بنویس که لایق خواندن باشد یا کاری کن که لایق نوشتن.

پیامبر اکرم (ص): وقتی انسان می‌میرد، پرونده عملش بسته می‌شود مگر سه چیز: صدقه جاریه، علمی که مردم از آن سود برند، و فرزند صالحی که برایش دعا کند.

نام نیک و عمل صالح، تنها همدم انسان در خانه تنهایی قبر است.

جاودانگی حقیقی در جوار رحمت الهی است؛ «و عندالله باق» (و آنچه نزد خداست باقی می‌ماند).

شهادت، هنر مردان خدا برای رسیدن به حیات ابدی است؛ «و لا تحسبن الذین قتلوا... بل احیاء عند ربهم».

باقیات الصالحات، رمز عبور از دروازه مرگ به سوی حیات طیبه است.

خوشا آنان که در این کاروانسرا، توشه‌ای برای اقامتگاه ابدی اندوختند.

خدمت به خلق خدا، کیمیایی است که مس وجود را به طلای جاودان تبدیل می‌کند.

ذکر خدا و عمل خالصانه، انسان خاکی را آسمانی و جاودانه می‌کند.

نام حسین (ع) جاودانه است، چون فانی در ذات حق شد.

خداوند مشتری جان‌هایی است که در راه نیکی فدا می‌شوند و به آن‌ها بهشت جاودان می‌دهد.

نیکی بکار، جاودانگی درو کن.

نام نیک، پیراهنی است که هرگز کهنه نمی‌شود.

تنها صداست که می‌ماند؛ صدای وجدان و محبت.

جاودانگی یعنی بودن در دعای خیر دیگران.

مرگِ نام، دردناک‌تر از مرگِ جسم است.

اثر انگشت مهربانی‌ات را روی دل‌ها بگذار.

زنده آن است که خاطری را شاد کند.

نیک‌نامی، عمر دوم انسان است.

بهترین میراث، اخلاق نیکوست.

عاشق شو ار نه روزی کار جهان سر آید.