بر اساس روایات معتبر شیعه، از جمله حدیثی از امام صادق (ع)، کتابهای آسمانی بزرگ در ماه مبارک رمضان نازل شدهاند. طبق این روایت، تورات در روز ششم ماه رمضان، انجیل در دوازدهم، زبور در هجدهم و قرآن در شب قدر نازل شده است. این موضوع نشان میدهد که ماه رمضان همواره ظرف زمانیِ نزول وحی و هدایت الهی برای بشر بوده است و اختصاص به امت اسلام ندارد.
نام حضرت موسی (ع) ۱۳۶ بار در قرآن کریم تکرار شده است که بیش از هر پیامبر دیگری است. خداوند تورات را کتابی که در آن «هدایت و نور» است معرفی میکند (سوره مائده، آیه ۴۴) و میفرماید قرآن مصدق (تایید کننده) تورات است. مسلمانان موظفاند به اصل نبوت موسی (ع) و حقانیت کتاب او (پیش از تحریف) ایمان داشته باشند. احترام به کلیمالله، احترام به وحی الهی است.
قرآن کریم ضمن تایید اصل نزول تورات، بیان میکند که علمای یهود در طول تاریخ بخشهایی از آن را کتمان کرده یا تغییر دادند (تحریف). بنابراین، توراتی که امروز در دست است (عهد عتیق)، آمیزهای از حقایق الهی و نوشتههای بشری و تاریخی است. ما مسلمانان آن بخشهایی را که با قرآن و عقل سازگار است میپذیریم و آنچه را که مخالف توحید و عصمت پیامبران است (مثل نسبت گناه به پیامبران) رد میکنیم.
تورات به صورت الواحی (لوحهای سنگی یا چوبی) بر حضرت موسی (ع) در میعادگاه کوه طور نازل شد. مشهورترین بخش این تعالیم، «ده فرمان» است که شامل دستوراتی بنیادی مانند توحید، احترام به والدین، پرهیز از قتل، زنا، دزدی و دروغ است. این فرامین در اسلام نیز با تأکید فراوان مورد تایید قرار گرفتهاند و جزو اصول اخلاقی مشترک ادیان ابراهیمی هستند.
اینکه همه کتابهای آسمانی در ماه رمضان نازل شدهاند، پیامی روشن دارد: ماه رمضان «ماه قانون» و «ماه تربیت» است. همانطور که جسم با روزه پاک میشود، روح و جامعه نیز باید با قوانین الهی (کتاب) پالایش شود. ششم رمضان فرصتی است تا علاوه بر قرآن، با تاریخچه هدایت الهی در طول تاریخ بشر آشنا شویم و بدانیم که دین خدا در ذات خود یکی است.
