متن ادبی خداحافظی با شعبان و سلام بر رمضان 1404

شعبان، ماهِ پیامبرِ مهربانی‌ها، آرام‌آرام بساطش را جمع می‌کند. چه زود گذشت روزهایی که عطر صلوات فضا را پر کرده بود. اکنون صدای پای رمضان می‌آید؛ صدایی که طنین‌انداز «شهر الله» است. وداع با شعبان، وداع با پله‌هایی است که ما را به بام رمضان رساندند.

خورشید شعبان غروب می‌کند تا ماهِ رمضان طلوع کند. این جابجایی عاشقانه، رقصِ نور در آسمان بندگی است. خداحافظ ای ماهِ رسول خدا، و سلام ای ماهِ خدا. ما از بهارِ صلوات به بهارِ قرآن کوچ می‌کنیم.

چمدان شعبان بسته شده و کاروان رمضان از راه می‌رسد. مسافران کوی دوست، غبار راه می‌تکانند و لباس احرامِ تقوا می‌پوشند. چه باشکوه است این لحظه‌ی تحویل؛ تحویلِ دل از ولایت رسول به ضیافت الله.

شعبان می‌رود و دلتنگی‌اش را بر جا می‌گذارد، اما لبخندِ رمضان، مرهمی است بر این فراق. گویی خداوند می‌خواهد ما را از آغوش پیامبر به آغوش خود بکشاند. سلام بر روزهای تشنگی که سیراب‌کننده‌ی روح‌اند.

برگی دیگر از تقویم بندگی ورق می‌خورد. شعبان با تمام اعیاد و انوارش بدرقه می‌شود تا رمضان با تمام برکات و اسرارش در آغوشمان بگیرد. این پایان، آغازِ عاشقانه‌ترین فصلِ سال است.

غروبِ آخر شعبان، طلوعِ اشتیاق است. دل‌ها می‌تپند برای شنیدن «یا ایها الذین آمنوا کتب علیکم الصیام». خداحافظی با شعبان، سلامی دوباره به خویشتنِ خویش است در آینه‌ی رمضان.

شعبان، دالانِ ورودی بهشتِ رمضان بود. حال که به درگاه رسیده‌ایم، باید کفش‌های خاکی تعلقات را درآوریم. سلام بر رمضان، که خاک را کیمیا می‌کند و آدم را انسان.

بادهای بهاری شعبان جای خود را به نسیم‌های سحری رمضان می‌دهند. درخت وجودمان در شعبان جوانه زد و اکنون در رمضان باید میوه دهد. چه تماشایی است باغبانِ هستی که چنین فصولی را برایمان آراسته.

می‌رویم تا در دریای رمضان غسل کنیم. شعبان مقدمه بود، رمضان متن است. شعبان تمرین بود، رمضان مسابقه. خداحافظ ای روزهای تمرین عاشقی، سلام ای میدانِ وصال.

خدایا! شعبان را شفیع ما قرار ده و رمضان را رفیق ما. وداع ما با ماهِ نبی، آغازی باشد برای سلامی جاودانه به ماهِ تو. ما را در این گذارِ مقدس، دستگیری کن.

دلم گرفته، مثل غروبِ جمعه، مثلِ وداعِ آخرِ شعبان. نمی‌دانم توشه‌ای برچیده‌ام یا نه، اما امیدم به مهمان‌نوازیِ صاحبخانه در ماهِ بعد است.

رمضان که می‌آید، انگار خدا درهای آسمان را پایین‌تر می‌آورد تا دستمان راحت‌تر به ستاره‌ها برسد. شعبان نردبان بود، رمضان آسمان است.

خدایا! می‌ترسم شعبان تمام شود و من همان آدمِ سابق باشم. به حرمتِ رمضان، تغییرم ده. دلم یک خانه‌تکانیِ اساسی می‌خواهد.

چه حسِ غریبی است؛ غمِ رفتنِ یک دوست و شادیِ آمدنِ دوستی دیگر. شعبان و رمضان، دو برادرند که دستِ ما را در دستِ خدا می‌گذارند.

خدایا! در این لحظاتِ آخر، تمامِ کوتاهی‌هایم در شعبان را ببخش. نمی‌خواهم با شرمندگی سرِ سفره‌ی افطارت بنشینم.

رمضانِ امسال، می‌خواهم خودم را پیدا کنم. در لابلای دعای ابوحمزه، در سکوتِ سحر، در تشنگیِ ظهر. شعبان، سکوی پروازم باش.

سلام بر لب‌های خشکیده، سلام بر چشم‌های تر. سلام بر رمضان که می‌آید تا به ما یاد دهد چگونه عاشق باشیم.

دلم برای ربنای شجریان تنگ شده، برای بوی حلیم، برای صدای اذانِ موذن‌زاده. رمضان، فقط یک ماه نیست، یک حسِ نوستالژیکِ الهی است.

شعبان جان! شهادت می‌دهم که برایم کم نگذاشتی، اگر من کم بودم، عیب از ظرفِ وجودم بود. حلالم کن.

خدایا! صدای نقاره‌هایِ وداع می‌آید. کمک کن تا در رمضان، بهترین سمفونیِ بندگی را بنوازم.

شعبان، ماهِ شستشویِ دل بود و رمضان ماهِ نوشتنِ بر لوحِ دل. اگر دلت پاک نشد، چگونه بر آن می‌نویسی؟

وداع با شعبان، وداع با حجاب‌هاست برای رسیدن به کشفِ محجوب. رمضان، خلوتگهِ راز است.

در شعبان، پیامبر واسطه بود؛ در رمضان، خدا خود میزبان است و خود ساقی. چه مستیِ حلالی در انتظارِ ماست.

رمضان، کوره‌ی گداخته‌ای است که مسِ وجود را طلا می‌کند. شعبان، دمیدن بر این آتش بود.

سلام بر آن ماهی که خوابش عبادت است و نفسش تسبیح. این یعنی در رمضان، تمامِ وجودت در سیطره‌ی حق است.

پایان شعبان، پایانِ «من» است و آغاز رمضان، آغازِ «او». روزه یعنی خالی شدن از خود و پر شدن از خدا.

سحرِ رمضان، تجلی‌گاهِ «ادعونی استجب لکم» است. شعبان ما را آموخت که چگونه بخوانیم، رمضان اجابت می‌کند.

اگر در شعبان بر کشتیِ نجاتِ حسین (ع) سوار شدی، در رمضان به ساحلِ امنِ خدا می‌رسی.

خداحافظی با شعبان، پاره کردنِ زنجیرهای عادت است. رمضان، پرواز در آسمانِ ارادت است.

رمضان، ضیافتی است که غذایش نور است و شرابش طهور. خوشا آنان که اشتهای معنوی دارند.

الوداع یا شهر نبی، و علیک السلام یا شهر الله.

بدرود ای ماهِ اعیادِ شعبانیه، و درود ای ماهِ لیالیِ قدر.

رفت آن ماهی که سراسر رحمت بود، آمد آن ماهی که سراسر مغفرت است.

خداحافظ ای مولودهای نورانی شعبان، سلام ای قرآنِ صاعد و نازلِ رمضان.

شعبان با نیمه‌اش دل برد، رمضان با قدرش دل می‌خرد.

الوداع ای مناجاتِ شعبانیه، سلام ای دعای سحر.

رفت ماهِ صلوات، آمد ماهِ زکاتِ فطره و صوم.

پایانِ ماهِ رسول، آغازِ ماهِ وصول است.

دستِ خدا به همراهت ای شعبان، آغوشِ خدا باز است ای رمضان.

شعبانِ عزیز، سلامِ ما را به رمضانِ کریم برسان و بگو ما تشنه‌ایم.

خدایا! سفره‌ات را پهن کردی؟ منِ گرسنه‌ی محبتت دارم می‌آیم.

محبوبا! شعبان را بهانه‌ی وصال کردم، اما رمضان خودِ وصال است.

معشوقا! تشنگیِ روزه‌ام را با شرابِ نگاهت برطرف کن.

خدایا! در این جابجاییِ ماه‌ها، دلم را جابجا کن؛ از زمین به آسمان.

ای میزبانِ کریم! مهمانِ ناخوانده نمی‌خواهی؟ من دعوتی ندارم جز امیدم.

خدایا! دلم برای نجوایِ نیمه‌شبت تنگ شده بود. ممنون که رمضان را آوردی.

یارب! اگر در شعبان خریدارم نشدی، در بازارِ گرمِ رمضان مرا بخر.

عاشقانه ترین روزهایم در راه است. قرارهای دو نفره‌ی سحر...

خدایا! من و تو و یک ماه سکوت و راز و نیاز. چه شود این رمضان.

الهی! مرا چنان در آغوشِ رمضان بفشار که بویِ خدا بگیرم.