روضه وداع جانسوز حسنین با پیکر امیرالمومنین 1404

خداحافظ ای کوفه و مسجد و منبر، خداحافظ ای نخل های غم پرور، حسین و حسن را دگر سایه سر نیست، یتیمی چه سخت است برای دو برادر

امشب حسن سر به دیوار غم میگذارد، حسین سر بر زانوی ماتم میگذارد، بدن پدر را غریبانه میبرند، زینب کبری چه داغی بر دل دارد

بابا مرو که خانه ما سوت و کور شد، چشم امید زینب تو بی نور شد، برخیز و بار دیگر اذان بگو، که دلهای ما ز درد و غصه رنجور شد

نیمه شب است و تابوت مولا بر دوش، حسن و حسین و چند یار خاموش، به سوی نجف میروند آرام و پنهان، که قبر علی نماند فراموش

چه وداعی بود آن شب در نخلستان، ماه هم گریه میکرد بر حال یتیمان، پدر رفت و پشت و پناه جهان رفت، زمین ماند و یک دنیا درد و حرمان

غریبانه ترین تشییع تاریخ امشب است، که علی را دزدانه به خاک میسپارند، مبادا که دشمن نبش قبر کند، وای از دل فرزندان علی

پسرانم شما را به تقوا سفارش میکنم، به یاری مظلوم و دشمنی با ظالم، مبادا دنیا شما را بفریبد، که دنیا سرایی است فانی و ناپایدار

حسن جان، حسین جان، گریه نکنید که دلم میلرزد، شما امامان بعد از من هستید، صبر پیشه کنید که راه سخت و دشواری در پیش دارید

مرا شبانه غسل دهید و کفن کنید، نمیخواهم دشمنان بر جنازه ام حاضر شوند، سلام مرا به شیعیانم برسانید

امشب صدای ناله از چاه نمی آید، صدای مناجات علی از محراب نمی آید، اما صدای هق هق حسنین بلند است، که بابا خداحافظ، بابا خداحافظ

زینب به دنبال تابوت میدود، اشک میریزد و بر سر و سینه میزند، ای پدر مهربانم، ای تکیه گاه زینب، بی تو چگونه در این دنیا بمانم

خداحافظ ای فرق خونین و بسته، خداحافظ ای پهلوی و دست شکسته، سلام ما را به مادر برسان، بگو که فرزندانت بی پناه گشتند

بابا جان، خانه بدون تو زندان است، نگاه کن ببین زینبت پریشان است، رفتی و راحت شدی از غم دنیا، اما دل دخترت کاسه خون است

یاد مدینه و پهلوی مادر افتادم، وقتی که سرت را غرق خون دیدم، تاریخ تکرار شد ای پدر خوبم، باز هم شبانه، باز هم غریبانه