متن ادبی درباره وداع با رمضان و سلام بر فطر 1404

خداحافظ ای ماهِ خوبِ خدا. خداحافظ ای سحرهای روشن، ای افطارهای شیرین.

رمضان می‌رود و می‌برد از من دل و دین. خوشا آن کس که در این ماه شده لایق دین.

بدرود ای بزرگترین ماه خدا، و ای عید دوستان خدا. دلم برای دعای سحرت تنگ می‌شود.

چقدر زود گذشت لحظه‌های ناب ربنا. انگار همین دیروز بود که به استقبالت آمدیم.

خداحافظ ای ماهی که در تو آرزوها نزدیک و اعمال پذیرفته بود. ما را فراموش نکن.

سفره‌ات دارد جمع می‌شود و من هنوز گرسنه‌ام. ته‌مانده سفره‌ات را دریغ نکن.

الوداع یا شهر الله الاکبر. می‌روی و دل‌های ما را با خود می‌بری.

چه سخت است جدایی از مونسی که انس با او هیجان‌انگیز و جدایی‌اش وحشت‌آور است.

خدایا! این وداع را آخرین وداع ما با ماه رمضان قرار نده. اگر بخشیدی که خوشا به حالمان، وگرنه رحم کن.

رفت ماه خدا و ما ماندیم و حسرت. حسرتِ قدر ندانستن شب‌های قدر.

سلام بر فطر، سلام بر فطرت، سلام بر بازگشت به خویشتن.

عید فطر آمد و ماه رمضان رفت. صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت.

سلام بر عید بندگی، روزی که خدا به بندگانش جایزه می‌دهد.

فطر، طلوع خورشید پاداش، پس از غروب ماه تلاش است. خوش آمدی ای عید.

عید فطر، جشنِ فارغ‌التحصیلی از مدرسه رمضان است. سلام بر این جشن باشکوه.

آمدی تا گرد و غبار غمِ رفتنِ رمضان را با آبِ شادیِ عید بشویی.

سلام بر تکبیرهای عید، سلام بر قنوت‌های سبز، سلام بر وحدتِ صف‌ها.

عید فطر، امضای قبولیِ کارنامه رمضان است. سلام بر این مهر تایید.

امروز روزی است که زمین به آسمان فخر می‌فروشد با بندگانی که پاک شده‌اند.

سلام بر شوال، که با لبخندِ عید می‌آید تا دلتنگی‌هایمان را تسکین دهد.

رمضان رفت تا فطر بیاید؛ تا بدانیم هر پایانِ سختی، آغازی شیرین دارد.

اشکِ وداع با رمضان، با لبخندِ سلام بر فطر درآمیخته است. چه تضاد زیبایی.

ما مسافران کشتی رمضان، امروز در ساحل فطر لنگر انداخته‌ایم. سفر بخیر.

خداحافظی با ماه خدا سخت است، اما سلام به عید خدا شیرین.

رمضان کاشت بود و فطر برداشت است. فصل درو مبارک.

خورشید عید که طلوع می‌کند، ماه رمضان غروب می‌کند. قانون جهان همین است.

دل‌تنگیم برای سحر، اما دل‌خوشیم به پاداش. خداحافظ رمضان، سلام فطر.

می‌رود ماه خدا، تا بیاید عید ما. چرخش روزگار بر مدار بندگی است.

پایانِ سی روز جهاد، آغازِ یک عمر جشنِ پاکی است.

دستی به نشانه وداع بلند می‌کنیم و آغوشی برای استقبال از عید می‌گشاییم.

فطر، بازگشت به نقطه آغاز نیست، صعود به پله‌ای بالاتر است.

رمضان کوره‌ی تصفیه بود و فطر، روزِ درخششِ طلای وجود.

در وداع با رمضان، خودِ گناه‌کارمان را جا گذاشتیم و در سلام بر فطر، خودِ پاکمان را یافتیم.

عید واقعی آن روزی است که در آن گناه نکنیم؛ پس هر روز می‌تواند فطر باشد.

رمضان تمرین پرواز بود و فطر، روزِ پریدن در آسمانِ قرب.

خداوند رمضان را گرفت تا اشتیاقمان بیشتر شود، و فطر را داد تا ناامید نشویم.

وداع با رمضان، وداع با قفس تن بود و فطر، جشن رهایی روح.

سفره‌های زمینی جمع شد تا بر سر سفره‌های آسمانی بنشینیم.

ای دل! رمضان رفت، اما ربِ رمضان هست. عیدت با او مبارک.

فطر یعنی شکفتن؛ شکفتنِ غنچه‌ی فطرت زیر بارانِ رحمتِ رمضان.

بگذشت مه روزه، عید آمد و عید آمد.

نوبت می‌ و بار و، نقل و نبید آمد.

خداحافظ ای ربّنای غروب، سلام ای تکبیرِ صبحِ پگاه.

رمضان؛ رفتنیِ دوست‌داشتنی. فطر؛ آمدنیِ مبارک.

ماه خدا رفت، عید خدا آمد.

پایانِ تشنگی، آغازِ سیرابی.

بدرود ای ماهِ رحمت، درود ای روزِ جایزه.

غروبِ دلتنگی، طلوعِ شادی.

یک چشم اشک، یک چشم لبخند.

خداحافظ ماهِ من، سلام عیدِ من.