دانشجویان معماری سبک زندگی منحصر به فردی دارند که برای دیگران عجیب و گاهی خندهدار است. اصطلاح «شارت» (Charrette) به شببیداریهای طولانی قبل از تحویل پروژه (ژوژمان) اشاره دارد. در این دوران، دانشجو با لیوانهای قهوه، چسبهای چسبیده به دست و لباسهای نامرتب زندگی میکند. طنزهای روز معمار اغلب حول همین سبک زندگی «زامبیگونه» میچرخد.
یکی از بزرگترین دردهای مشترک معماران، فرآیند «رندر گرفتن» (تبدیل مدل سهبعدی به تصویر واقعی) است. این کار ممکن است ساعتها طول بکشد و سیستم را قفل کند. شوخی با هنگ کردن سیستم، پریدن فایلها و ارورهای نرمافزاری (3D Max, Revit, AutoCAD) بخشی جداییناپذیر از طنز معماری است.
تضاد بین «ایدهآلهای هنری معمار» و «سلیقه بازاری کارفرما» منبع بیپایانی برای شوخی است. معمار میخواهد شاهکار هنری بسازد، اما کارفرما معمولاً میخواهد ارزانتر تمام شود و نمای رومی (کلاسیک) داشته باشد! این کشمکش در پیامهای طنز بازتاب زیادی دارد.
معماران به جزئیات ریز بسیار حساسند. کج بودن یک خط، هماهنگ نبودن رنگها یا فونت نامناسب میتواند آنها را دیوانه کند. این ویژگی کمالگرایانه (Perfectionism) دستمایه طنزهای دوستانه قرار میگیرد.
پوشه پروژه یک معمار پر از فایلهایی با نامهای «نهایی»، «نهاییتر»، «نهایی نهایی»، «نهاییِ قسم میخورم» است. این بینظمی در عین تلاش برای نظم، سوژه خندهداری است که همه معماران با آن همذاتپنداری میکنند.
