جملات سنگین و حماسی فردوسی درباره ایران 1405

دریغ است ایران که ویران شود، کنام پلنگان و شیران شود.

چو ایران نباشد تن من مباد، بدین بوم و بر زنده یک تن مباد.

همه سر به سر تن به کشتن دهیم، از آن به که کشور به دشمن دهیم.

ز شیر شتر خوردن و سوسمار، عرب را به جایی رسیده است کار، که تاج کیانی کند آرزو، تفو بر تو ای چرخ گردون تفو.

اگر کشت خواهد تو را روزگار، چه نیکو تر از مرگ در کارزار.

نبیند مرا زنده با بند کس، که روشن روانم بر این است و بس.

مرا مرگ بهتر از آن زندگی، که سالار باشم کنم بندگی.

سرانشان به گرز گران کرد پست، نشست از بر گاه و بگرفت دست.

به ایرانیان گفت بس شهریار، که ما را ز یزدان کند خواستار.

که ایران چو باغیست خرم بهار، شکفته همیشه گل کامکار.

هنر نزد ایرانیان است و بس، ندارند شیر ژیان را به کس.

ندانی که ایران نشست منست، جهان سر به سر زیر دست منست.

که ایران بهشت است یا بوستان، همی بوی مشک آید از دوستان.

نگه کن که این نامور شهر ما، ندارد به گیتی مگر مهر ما.

به یزدان که هرگز نبیند بهشت، کسی کو ندارد ره و رای کشت (اشاره به آبادانی).

منم بنده خاک پای مغان، که ایران زمین است مهد یلان.

به نیروی یزدان و فرمان شاه، بجنبید لشکر از آرامگاه.

جهان آفرین تا جهان آفرید، سواری چو رستم نیامد پدید.

پی افکندم از نظم کاخی بلند، که از باد و باران نیابد گزند.

نمیرم از این پس که من زنده‌ام، که تخم سخن را پراکنده‌ام.

سیاهی لشکر نیاید به کار، یکی مرد جنگی به از صد هزار.

جهان سر به سر حکمت و پند بود، گذشت ار کسی سودمند بود.

بیا تا جهان را به بد نسپریم، به کوشش همه دست نیکی بریم.

نخوانند بر ما کسی آفرین، چو ویران بود بوم ایران زمین.

همه روی یکسر به جنگ آوریم، جهان بر بداندیش تنگ آوریم.

که ایران زمین است جای دلیر، همه شیرمردند و دشمن چو سیر.

به نام نکو گر بمیرم رواست، که نام نکو بهتر از پارساست.

چنین گفت موبد که مرد بنام، به از زنده دشمن بر او شادکام.

که گر چرخ گردان کشد زه به کین، ندارد جز از ما کسی آفرین.

خرد را و جان را همی سنجد او، در اندیشه سخته می‌گنجد او.