متن ادبی درباره نقش پدربزرگانه عبدالمطلب در کودکی پیامبر 1405

مکه هر روز شاهد صحنه ای بود که دل سنگ را آب می کرد؛ پیرمردی که عصای پیری اش را کنار می گذاشت تا نوه یتیمش را در آغوش بگیرد.

سایه عبدالمطلب، تنها سایه ای بود که اجازه نمی داد آفتاب سوزان یتیمی، نهال وجود محمد را بیازارد.

عبدالمطلب فقط یک پدربزرگ نبود؛ او صخره ای بود که امواج بی پناهی محمد به آن می خورد و آرام می گرفت.

چشمان پیرمرد، وقتی به چهره نوه اش می نگریست، برقی می زد که حکایت از رازی بزرگ داشت؛ رازی به نام نبوت.

آن فرش مخصوص در سایه کعبه، قلمرو اختصاصی عشق بود؛ جایی که هیچکس جز محمد، حق نشستن کنار عبدالمطلب را نداشت.

دست های چروکیده اما مهربان جد بزرگ، موهای محمد را شانه می کرد و گرد و غبار غم را از چهره اش می تکاند.

عبدالمطلب بوی عبدالله را از محمد می شنید و بوی بهشت را از پیشانی بلندش. این کودک، تمام دنیای پیرمرد بود.

وقتی محمد (ص) بیمار می شد، عبدالمطلب پروانه وار دورش می چرخید و کعبه را واسطه شفای او می کرد.

صدای «یا بُنَیّ» (ای پسرک من) گفتن های عبدالمطلب، شیرین ترین نغمه ای بود که در کودکیِ پیامبر طنین انداز می شد.

و آنگاه که مرگ به سراغ پیرمرد آمد، تنها حسرتش جدا شدن از جگرگوشه ای بود که هنوز هشت بهار بیشتر ندیده بود.

روزها عبدالمطلب کنار کعبه می نشست و بزرگان قریش دورش حلقه می زدند. کودکی دوان دوان می آمد و صف بزرگان را می شکافت. همه می خواستند مانع شوند، اما عبدالمطلب راه را باز می کرد و می گفت: «پسرم را رها کنید، او شأن بزرگی دارد» و او را روی زانوی خود می نشاند.

در خشکسالی مکه، عبدالمطلب دست کوچک محمد را گرفت و به کوه ابوقبیس رفت. کودک را به سمت آسمان بلند کرد و گفت: «خدایا به حق این کودک...». هنوز پایین نیامده بودند که سیلاب در دره های مکه جاری شد.

روزی شتران عبدالمطلب گم شدند. او بسیار غمگین بود، نه برای شتران، بلکه محمد (ص) دیر کرده بود. وقتی محمد برگشت، پیرمرد او را در آغوش کشید و سوگند خورد که دیگر هرگز او را از خود دور نکند.

زن دایه ای که محمد را گم کرده بود، لرزان نزد عبدالمطلب آمد. عبدالمطلب شمشیر کشید و فریاد زد: اگر مویی از سر او کم شده باشد، قبیله ات را ویران می کنم. این غیرت پدربزرگ برای نوه بود.

شب ها، عبدالمطلب بستر محمد را کنار بستر خود پهن می کرد. گویی می ترسید در تاریکی شب، فرشتگان بیایند و این امانت گرانبها را با خود ببرند.

فرش سرخ رنگی در سایه دیوار کعبه پهن بود. جایگاه امیر مکه. اما امیر واقعی آن فرش، کودکی بود با چشمان سیاه و نافذ که پادشاهانه بر آن تکیه می زد و پدربزرگ با لبخند تماشایش می کرد.

انگشتان عبدالمطلب لای موهای مجعد محمد می لغزید و قصه های ابراهیم و اسماعیل را در گوشش زمزمه می کرد. قصه هایی که محمد خود وارث آن ها بود.

نگاه عبدالمطلب به محمد، نگاه باغبان به غنچه ای بود که قرار است عطرش جهان را پر کند. نگاهی پر از امید و بیم.

عبدالمطلب مثل کوه احد، پشت سر محمد ایستاده بود و سینه اش سپر بلاهای روزگار بود تا مبادا خار یتیمی در پای محمد بخلد.

غروب های مکه، تصویری قاب گرفته از دو نسل بود: پیری که خورشید عمرش رو به غروب بود و کودکی که خورشید رسالتش در حال طلوع.

محبت عبدالمطلب، جنس زمینی نداشت. جذبه ای الهی بود که دل پیرمرد را به گروگان گرفته بود تا نگهبان آخرین پیامبر خدا باشد.

در ازدحام طواف، عبدالمطلب محمد را روی شانه هایش می گذاشت تا مبادا لگدمال جمعیت شود. محمد از آن بالا، کعبه را می دید و کعبه، صاحبش را.

اشک های عبدالمطلب در لحظه وداع، باران رحمتی بود که بر خاک خشک یتیمیِ محمد می بارید. او می رفت و محمد را به خدا و ابوطالب می سپرد.

رابطه این دو، رابطه ریشه و ساقه بود. عبدالمطلب ریشه ای کهن در عمق تاریخ توحید، و محمد ساقه ای جوان که به سوی آسمان وحی قد می کشید.

خدا عبدالمطلب را انتخاب کرد، چون قلبش وسیع ترین ظرف برای نگهداری از دُرّ یتیم آفرینش بود.

عاشقانه های پدربزرگ و نوه، زیباترین سکانس های تاریخ کودکی پیامبر است.

عبدالمطلب عاشق بوییدن محمد بود، گویی عطر بهشت را استشمام می کرد.

چه کسی می گوید محمد یتیم بود؟ تا عبدالمطلب بود، او پادشاه عالم بود.

قلب پیرمرد با ضربان قلب کودک می تپید. اگر محمد تب می کرد، عبدالمطلب می سوخت.

عشق عبدالمطلب به محمد، وصیت نامه نانوشته ای بود که بر لوح دل ابوطالب حک شد.

نوازش های عبدالمطلب، مرهم زخم های دل کوچک محمد بود که داغ مادر دیده بود.

خداحافظی عبدالمطلب، تلخ ترین سلامِ محمد به تنهایی بود.

او رفت، اما عشقش در رگ های ابوطالب جاری شد تا محمد تنها نماند.

سنگ تمام گذاشت عبدالمطلب برای محمد. سنگ تمامی از جنس عشق و ایمان.

یاد آن روزها بخیر که محمد می دوید و آغوش باز عبدالمطلب، امن ترین پناهگاه جهان بود.

افسوس که سایه سار آن درخت کهنسال، زود از سر نهالِ امید برچیده شد.

محمد ماند و دنیایی از نامردمی ها، بدون عصای محکم پدربزرگ.

روز تشییع عبدالمطلب، روزی بود که کودکی محمد هم با پدربزرگ دفن شد و بزرگی اش آغاز گشت.

صدای گریه محمد پشت تابوت جدش، ملائکه را به گریه انداخت.

دیگر کسی نبود که در برابر زورگویان قریش بایستد و بگوید: «این پسر من است».

فرش کنار کعبه جمع شد، اما خاطره آن کودک و پیرمرد برای همیشه در ذهن کعبه ماند.

یتیمیِ دوباره، امتحان سخت خدا برای پیامبر بود، و داغ عبدالمطلب، آتشی بر جانش.

مکه بعد از عبدالمطلب، برای محمد غریبه شد. غریبه ای آشنا.

کاش عبدالمطلب می ماند و روزی را می دید که نوه اش بر بام کعبه بانگ توحید سر می دهد.

خداحافظ ای بزرگترِ بزرگترینِ عالم. آسوده بخواب که امانتت را خدا حفظ می کند.