زولبیا و بامیه از قند و نشاسته تصفیه شده و روغن فراوان تهیه می شوند. وقتی این مواد در وعده سحری مصرف می شوند، قند خون به سرعت بالا می رود. پانکراس برای مدیریت این حجم از قند، مقدار زیادی انسولین ترشح می کند. این انسولین باعث می شود قند خون سریعا جذب سلول ها شود و سطح قند خون در رگ ها به شدت افت کند. نتیجه این فرآیند، پدیده ای به نام (هایپوگلیسمی واکنشی) است که فرد تنها چند ساعت بعد از سحری، احساس ضعف شدید، گرسنگی، سرگیجه و بی حالی می کند.
یکی از بزرگترین مشکلات روزه داران تشنگی است و زولبیا و بامیه متهم ردیف اول هستند. متابولیسم قند در بدن نیاز به آب دارد. هر مولکول قند برای ذخیره شدن یا سوختن، آب بدن را مصرف می کند. وقتی حجم زیادی قند وارد بدن می شود، بدن مجبور است آب میان بافتی را به سمت کلیه ها بکشد تا قند اضافی را دفع کند. این فرآیند باعث دهیدراته شدن (کم آبی) بدن و احساس عطش زجرآور در طول روزه داری می شود.
علاوه بر قند، مشکل بزرگ دیگر روغن اکسید شده است. زولبیا و بامیه معمولا در روغن هایی که ساعت ها جوشیده اند سرخ می شوند. این روغن ها حاوی رادیکال های آزاد و ترکیبات سرطان زا هستند. مصرف آن ها در سحری که کبد باید فرصتی برای استراحت و سم زدایی داشته باشد، بار سنگینی بر کبد وارد کرده و خطر ابتلا به کبد چرب و مشکلات قلبی عروقی را افزایش می دهد. اسیدیته معده نیز با این روغن ها افزایش می یابد.
تفاوت اصلی خرما با زولبیا در نوع قند و وجود فیبر است. خرما حاوی فیبر است که باعث می شود قند آن به آرامی جذب خون شود و انرژی پایداری ایجاد کند. اما زولبیا فاقد فیبر است و جذب آن آنی است. متخصصان تغذیه اکیدا توصیه می کنند در وعده سحری که قرار است سوخت بدن برای 15 ساعت تامین شود، حتما از کربوهیدرات های پیچیده و قندهای طبیعی استفاده شود و قندهای مصنوعی کاملا حذف شوند.
اگر تمایل شدیدی به خوردن این شیرینی سنتی دارید، بدترین زمان سحری است. کم خطرترین زمان (نه سالم ترین)، حدود یک تا دو ساعت بعد از افطار است، آن هم به مقدار بسیار محدود (مثلا یک عدد). در این زمان بدن فرصت دارد تا قبل از خواب بخشی از کالری آن را بسوزاند و آب کافی بنوشد. اما مصرف آن در سحری به دلیل عدم امکان نوشیدن آب و افت قند، اشتباه محض است.
