زندگی راننده کامیون، زندگی در حرکت است. آنها بیشتر عمر خود را در کابین کامیون میگذرانند که برایشان هم اتاق کار است، هم اتاق خواب و هم آشپزخانه. تنهایی، دوری از خانواده، خطرات جاده و خوابهای نامنظم، بخشی از واقعیت زندگی این قشر زحمتکش است.
رانندگان ترانزیت، بارهای بینالمللی را حمل میکنند (مثلاً از ایران به ترکیه یا اروپا). آنها علاوه بر سختیهای معمول، باید با قوانین گمرکی کشورهای مختلف، زبانهای بیگانه و معطلیهای طولانی در مرزها دست و پنجه نرم کنند. آنها ارزآوران خاموش کشورند.
پشتنویسی کامیونها (ماشیننوشتهها) بخشی جذاب از فرهنگ عامه ایران است. جملاتی پر از حکمت، طنز، غم و عشق به مادر که نشاندهنده دنیای درونی رانندگان است. اصطلاحاتی مثل «سالار»، «چرخت بچرخه» و «خسته نباشی دلاور» در این فرهنگ رایج است.
بدون کامیونداران، چرخه توزیع کالا قطع میشود. مواد اولیه به کارخانهها نمیرسد و محصولات به بازار. اعتصاب یا توقف کار آنها میتواند اقتصاد یک کشور را فلج کند. آنها شریان حیاتی بدن اقتصاد هستند.
پایانه بار، شهری کوچک است که رانندگان در آن جمع میشوند، نوبت میگیرند و بارنامه دریافت میکنند. اینجا محل تبادل اخبار جاده، تعمیر ماشین و استراحت رانندگان است.
