نکات تربیتی و اصول برخورد با نوجوانان 1405

احترام جاده‌ای دوطرفه است؛ اگر احترام می‌خواهیم، باید به نوجوان احترام بگذاریم.

تحقیر نوجوان در جمع، تخریب‌گرترین رفتار تربیتی است. شخصیت او را حفظ کنیم.

به حریم خصوصی نوجوان احترام بگذاریم تا او نیز به قوانین خانه احترام بگذارد.

نوجوان دیگر کودک نیست؛ با او مانند یک بزرگسال جوان رفتار کنیم.

درخواست‌هایمان را محترمانه مطرح کنیم، نه با لحن دستوری و آمرانه.

گوش دادن فعال به حرف‌های نوجوان، بالاترین نشانه احترام به اوست.

به دوستان نوجوان احترام بگذاریم، حتی اگر سلیقه ما نیستند، تا اعتمادش را جلب کنیم.

احترام به تفاوت سلیقه‌ها، نشانه بلوغ والدین در برخورد با نوجوان است.

اجازه دهیم نوجوان نظرش را بیان کند، حتی اگر مخالف ما باشد.

ادب و متانت در کلام والدین، بهترین کلاس درس احترام برای نوجوان است.

آزادی بدون مسئولیت، هرج‌ومرج است. به نوجوان آزادی بدهیم اما مسئولیت بخواهیم.

اجازه دهیم نوجوان اشتباهات کوچک کند و مسئولیت پیامدهایش را بپذیرد.

واگذاری کارهای خانه به نوجوان، حس مشارکت و مسئولیت‌پذیری را تقویت می‌کند.

به نوجوان حق انتخاب بدهیم تا مهارت تصمیم‌گیری را بیاموزد.

استقلال مالی محدود (پول توجیبی)، تمرینی عالی برای مدیریت اقتصادی و مسئولیت است.

اعتماد کنیم تا مسئولیت‌پذیر شود؛ کنترل بیش از حد، نوجوان را بی‌مسئولیت بار می‌آورد.

مسئولیت‌ها باید متناسب با توان و سن نوجوان باشد تا سرخورده نشود.

پاداش و تنبیه باید منطقی و مرتبط با رفتار مسئولانه یا غیرمسئولانه باشد.

به نوجوان بیاموزیم که هر انتخابی، هزینه‌ای دارد که باید مسئولیتش را بپذیرد.

استقلال طلبی نوجوان را به رسمیت بشناسیم و آن را در کانال مسئولیت‌پذیری هدایت کنیم.

در برابر پرخاشگری نوجوان، آب باشیم نه آتش. آرامش ما او را آرام می‌کند.

خشم نوجوان فریاد کمک‌خواهی اوست، صدایش را بشنویم.

محیط خانه را از تشنج دور نگه داریم؛ آرامش، خشم را خنثی می‌کند.

به نوجوان یاد دهیم چگونه خشمش را کلامی کند، نه رفتاری.

ترک موقعیت هنگام عصبانیت، نشانه‌ ضعف نیست، نشانه مدیریت است.

ورزش و فعالیت بدنی، سوپاپ اطمینان عالی برای تخلیه خشم نوجوان است.

الگوی خوبی باشیم؛ اگر خودمان فریاد بزنیم، نمی‌توانیم نوجوان را به آرامش دعوت کنیم.

پس از فروکش کردن خشم، بدون سرزنش درباره علت آن گفتگو کنیم.

درک کنیم که تغییرات هورمونی، آستانه تحمل نوجوان را پایین می‌آورد.

شوخ‌طبعی به موقع می‌تواند آبی بر آتش خشم نوجوان باشد.

بهترین راه محافظت از نوجوان، رفیق بودن با اوست.

دوستی با فرزند یعنی ایجاد فضایی امن که ترس از قضاوت در آن نباشد.

علایق مشترک پیدا کنیم؛ فیلم، بازی یا ورزش مشترک پل دوستی است.

رازدار نوجوان باشیم تا سفره دلش را پیش غریبه‌ها باز نکند.

زمان‌های باکیفیت دونفره، رابطه دوستی را عمیق‌تر می‌کند.

نصیحت را کم کنیم و همدلی را زیاد، این قانون دوستی است.

در شادی‌ها و غم‌هایش شریک باشیم، نه فقط ناظر.

به دنیای دیجیتال و علایق امروزی‌اش علاقه نشان دهیم تا زبان مشترک پیدا کنیم.

دوست خوب بودن به معنای تایید همه کارهای اشتباه نیست، بلکه راهنمایی دلسوزانه است.

محبت کلامی و فیزیکی را دریغ نکنیم، نوجوان تشنه محبت است.

نظارت باید نامحسوس باشد، نه مانند دوربین مداربسته.

به جای چک کردن مخفیانه گوشی، فرهنگ استفاده صحیح را آموزش دهیم.

نظارت بر دایره دوستان نوجوان حیاتی است، اما باید با ظرافت انجام شود.

قوانین شفاف و منطقی وضع کنیم تا نظارت راحت‌تر شود.

آگاهی از فعالیت‌های نوجوان حق والدین است، اما نباید به بازجویی تبدیل شود.

به جای مچ‌گیری، دست‌گیری کنیم و پیشگیری را مقدم بدانیم.

ارتباط با اولیای مدرسه و دوستان، روشی موثر برای نظارت غیرمستقیم است.

فضای مجازی را بشناسیم تا بتوانیم نظارت درستی داشته باشیم.

اعتماد‌سازی، نیاز به نظارت پلیسی را کاهش می‌دهد.

حضور موثر در خانه، بهترین نوع نظارت است.