قطعه «آمدم ای شاه پناهم بده» (یا «قطعهای از بهشت») اثر ماندگار استاد فقید «محمدعلی کریمخانی» با آهنگسازی «آریا عظیمینژاد» است. این اثر در دستگاه «دشتی» اجرا شده و سوز و گداز صدای خواننده، آن را به نماد صوتی حرم امام رضا (ع) تبدیل کرده است. شعر پرمغز استاد «حبیبالله چایچیan» نیز زبان حال هر زائر گنهکار و امیدواری است که به آستان حضرت پناه آورده است.
مفهوم مرکزی این شعر، «پناه جویی» است. انسان در مواجهه با گناهان، مشکلات و تنهاییهای مدرن، به دنبال ملجأیی امن میگردد. امام رضا (ع) به عنوان «حصن حصین» (قلعه محکم)، امنترین پناهگاه برای روح انسان است. عبارت «آمدم» نشاندهنده حرکت و توبه زائر است و عبارت «پناهم بده» درخواست رحمت و مغفرت.
صدای استاد کریمخانی از عمق جان برمیخاست و به همین دلیل بر دلها مینشست. اوجخوانی او در مصرع «ای حرمت ملجأ درماندگان» فریادی است که انگار تمام دردهای بشریت را به دوش میکشد و سپس با فرود آرام در «پناهم بده»، به ساحل آرامش رضوی میرسد. این اثر، موسیقیِِِ زیارت است.
پخش مکرر این قطعه در لحظات تحویل سال، اعیاد و مناسبتهای رضوی از صدا و سیما، آن را به بخشی از حافظه شنیداری ایرانیان تبدیل کرده است. بسیاری از مردم با شنیدن اولین نتهای این آهنگ، ناخودآگاه اشک میریزند و خود را در صحن و سرای حرم احساس میکنند.
در ایام ولادت یا شهادت امام رضا (ع)، استفاده از این قطعه بر روی استوریها و پستهای اینستاگرام به یک ترند مذهبی تبدیل شده است. این محتوا، زبان مشترک میلیونها عاشق اهل بیت است که دلتنگی خود را با این ابیات فریاد میزنند.
