در سحرگاه ششم بهمن سال 1360، گروهی از اعضای اتحادیه کمونیستهای ایران (سربداران) با هدف تصرف شهر آمل و برانگیختن مردم علیه حکومت، از جنگلهای اطراف به شهر حمله کردند. آنها تصور میکردند که مردم به آنها خواهند پیوست. اما مردم آمل با شنیدن صدای تیراندازی، نه تنها نترسیدند، بلکه با ساختن سنگر از کیسههای شن، لاستیک و هر وسیلهای، به مقابله با مهاجمان پرداختند و در کمتر از یک روز توطئه آنها را خنثی کردند.
در روز حمله، مردم آمل با سرعتی باورنکردنی خیابانها و کوچه پس کوچههای شهر را سنگربندی کردند تا مانع پیشروی مهاجمان شوند. حجم سنگرسازیها و حضور گسترده مردم در پشت این سنگرها به قدری بود که این شهر به لقب پرافتخار شهر هزار سنگر ملقب شد و این نام در تاریخ انقلاب ماندگار گردید.
عظمت کار مردم آمل به حدی بود که امام خمینی (ره) در وصیتنامه سیاسی الهی خود، از میان تمام شهرهای ایران، به طور خاص از مردم آمل تشکر کردند و فرمودند: ما باید از شهر آمل و مردم فداکار آن تشکر کنیم. این جمله مدال افتخاری ابدی بر سینه مردم این دیار است.
شکست سنگین ضدانقلاب در آمل، پایان رویای گروههای چپ و مارکسیست برای ایجاد پایگاه در شمال ایران بود. این پیروزی باعث تثبیت امنیت در استانهای شمالی شد و نشان داد که گروههای معارض هیچ پایگاه اجتماعی واقعی در میان مردم ندارند.
در حماسه ششم بهمن، تنها مردان جنگجو نبودند که دفاع کردند؛ زنان با پشتیبانی، امدادرسانی و حتی ساخت سنگر، و جوانان و نوجوانان با شجاعت تمام در صحنه حاضر شدند. شهیده طاهره هاشمی، نماد حضور زنان در این حماسه است.
