ماه ربیعالاول در فرهنگ اسلامی به عنوان «بهار ماهها» شناخته میشود. پس از دو ماه حزن و اندوه و عزاداری در محرم و صفر، ماه ربیع با ولادت پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)، هجرت پیامبر، ازدواج پیامبر با حضرت خدیجه (س) و آغاز امامت امام زمان (عج)، موجی از شادی و نشاط معنوی را به جامعه تزریق میکند. تبریک گفتن حلول این ماه به والدین، سنتی پسندیده برای اعلام پایان غم و آغاز فصل سرور اهل بیت است.
در روایات آمده است که بشارت دادن به پایان ماه صفر و آغاز ربیع، امری پسندیده است. اگرچه حدیث معروف «من بشرنی بخروج صفر...» از نظر سندی بحثهایی دارد، اما نفسِ خوشحال کردن مومنین و اعلام پایان ایام حزن، کاری نیکوست. فرزندان با تبریک گفتن به پدر و مادر، در واقع از زحمات آنها در اقامه عزای سیدالشهدا تشکر کرده و برایشان آرزوی قبولی طاعات میکنند.
ارسال پیام تبریک یا گفتن حضوری تبریک حلول ماه نو به والدین، نشاندهنده ادب، احترام و توجه فرزندان است. این کار کوچک، تاثیر عاطفی بزرگی دارد و باعث میشود والدین احساس کنند که فرزندانشان در شادیها و مناسبتهای مذهبی با آنها همراه هستند. دعای خیری که والدین در پاسخ به این تبریک میکنند، سرمایه بزرگی برای زندگی فرزندان است.
ورود به ماه ربیع آدابی دارد؛ از جمله غسل اول ماه، خواندن دعا، صدقه دادن برای سلامتی امام زمان (عج) و زیارت پیامبر و ائمه. همچنین مرسوم است که لباسهای مشکی عزا را درمیآورند و لباسهای روشن میپوشند. تبریک گفتن به والدین میتواند یادآور این آداب و تشویق به انجام آنها به صورت خانوادگی باشد.
مناسبتهای مذهبی بهترین فرصت برای تقویت پیوندهای خانوادگی هستند. وقتی فرزند حلول ماه شادی اهل بیت را به والدین تبریک میگوید، در واقع ارزشهای مشترک دینی را یادآوری میکند. این پیامها میتوانند حاوی مضامین شکرگزاری بابت سلامتی والدین، دعا برای طول عمرشان و درخواست دعا برای عاقبت بخیری باشند.
