حضرت خدیجه کبری (س) نخستین زنی بود که به پیامبری حضرت محمد (ص) ایمان آورد. ایشان قبل از اسلام نیز به پاکدامنی و بزرگواری مشهور بودند و «طاهره» لقب داشتند. ثروت، موقعیت اجتماعی و تمام هستی خود را فدای گسترش اسلام کردند و در زمانی که همه پیامبر را تکذیب میکردند، او ایشان را تصدیق کرد.
پیامبر اکرم (ص) بارها فرمودند: «هیچ مالی به اندازه مال خدیجه به من سود نبخشید». ثروت ایشان در آزاد کردن بردگان، کمک به فقرای مسلمان و تأمین مخارج مسلمانان در دوران سخت محاصره اقتصادی در شعب ابیطالب هزینه شد. اسلام با شمشیر علی (ع) و مال خدیجه (س) استوار شد.
حضرت خدیجه (س) در دهم رمضان سال دهم بعثت (سه سال قبل از هجرت) و اندکی پس از وفات ابوطالب (ع) از دنیا رفتند. از دست دادن این دو حامی بزرگ چنان بر پیامبر (ص) سخت آمد که آن سال را «عام الحزن» نامیدند.
جبرئیل امین بارها سلام خداوند را به حضرت خدیجه (س) ابلاغ کرد. ایشان یکی از چهار زن برتر بهشتی (در کنار حضرت مریم، آسیه و حضرت زهرا س) هستند. محبت پیامبر به ایشان چنان بود که سالها پس از وفاتشان، همواره با نیکی از ایشان یاد میکردند و دوستان خدیجه را گرامی میداشتند.
حضرت خدیجه (س) الگوی کامل یک زن مسلمان در ولایتمداری، همسرداری، مدیریت اقتصادی و ایثار است. ایشان نشان دادند که زن میتواند در بالاترین سطوح اجتماعی و اقتصادی باشد و همه آن را در راه هدف مقدس دین هزینه کند.
