توصیف امان‌نامه و رد کردن آن توسط حضرت عباس 1405

شمر ملعون به پشت خیمه‌ها آمد و فریاد زد: خواهرزادگان من کجایند؟ عباس و برادرانش سکوت کردند.

امام حسین (ع) فرمود: پاسخش را بدهید، هرچند فاسق است. عباس (ع) جلو رفت و فرمود: چه می‌خواهی؟

شمر گفت: برای شما از ابن زیاد امان‌نامه گرفته‌ام. خودتان را به کشتن ندهید، حسین را رها کنید.

رگ‌های غیرت عباس (ع) متورم شد. فریاد زد: بریده باد دستانت و لعنت بر امانی که آورده‌ای!

عباس (ع) فرمود: ای دشمن خدا! به ما امان می‌دهی در حالی که پسر رسول خدا در امان نیست؟

ما را دعوت می‌کنی که از یاری برادرمان دست برداریم و به اطاعت ملعونین درآییم؟

شمر سرافکنده و خشمگین بازگشت. او نمی‌دانست که عباس (ع)، فداییِ حسین (ع) است، نه تشنه‌ی زندگی.

این امان‌نامه، آزمون بزرگ وفاداری بود. عباس (ع) نشان داد که پیوند اعتقادی، محکم‌تر از پیوند خونی است.

رد کردن امان‌نامه، یعنی انتخاب شهادت سرخ در کنار حق، به جای زندگی ننگین در کنار باطل.

عباس (ع) با این کار، نام خود را به عنوان «سلطان ادب و وفا» در تاریخ ثبت کرد.

شمر: ای پسران ام‌البنین، شما در امانید.

عباس (ع): وای بر تو! آیا ما در امان باشیم و فرزند زهرا (س) در معرض قتل؟

عباس (ع): اگر دایی ما نبودی (هم‌قبیله‌ای)، پاسخ تو شمشیر بود.

عباس (ع): ما نیازی به امان شما نداریم. امانِ خدا بهتر از امانِ پسر سمیه است.

امان‌نامه یک جنگ روانی بود برای ایجاد تفرقه در سپاه امام.

پاسخ عباس (ع) نقشه‌های دشمن را نقش بر آب کرد و روحیه سپاه امام را بالا برد.

این واقعه نشان داد که در مکتب عاشورا، «بصیرت» بر «قومیت» مقدم است.

امان‌نامه بر او دادند تا از حسین دل بردارد / ندانستند که عباس، بی‌حسین، جانی ندارد.

شمر آمد و گفت: آیید سوی لشگر ما / عباس خروشید که: نفرین بر تو و اختر ما.

ما زنده به عشقیم، نه به لطفِ یزید / لعنت به امانی که تو باشی نوید.

امانِ من، نگاهِ حسین است و بس / نخواهم امان از، ناکس و هر کس.