متن تاریخی درباره خیانت یهود بنی نضیر و اخراج آنها 1405

پس از شکست احد، قبیله یهودی بنی‌نضیر که در حومه مدینه ساکن بودند و با پیامبر پیمان عدم تعرض داشتند، گستاخ شدند. روزی پیامبر (ص) برای دریافت کمک دیه نزد آنان رفت. آنان ظاهراً استقبال کردند اما در خفا نقشه کشیدند که شخصی به نام «عمرو بن جحاش» از بام قلعه سنگی عظیم بر سر مبارک پیامبر بیندازد.

پیک وحی، جبرئیل امین، توطئه شوم یهود را فاش کرد. پیامبر بلافاصله محل را ترک کردند و دستور آماده‌باش دادند. این اقدام بنی‌نضیر، نقض آشکار پیمان صلح بود. پیامبر به آنان مهلت داد تا مدینه را ترک کنند، اما آنان با تحریک منافقین مقاومت کردند.

سپاه اسلام قلعه‌های مستحکم بنی‌نضیر را محاصره کرد. یهودیان که به دژهای خود مغرور بودند، ناگهان با تاکتیک‌های نظامی جدید مسلمانان و قطع درختان نخل روبرو شدند. خداوند ترس را بر قلب‌هایشان مسلط کرد.

سرانجام پس از چند روز محاصره و ناامیدی از کمک منافقین، تسلیم شدند. شرط پیامبر این بود: «جان خود را بردارید و بروید، هر سه نفر با یک شتر و هرچه می‌توانند حمل کنند (جز اسلحه)». آنان حتی در و پنجره خانه‌هایشان را کندند و بردند تا به دست مسلمانان نیفتد.

کاروان ذلت‌بار بنی‌نضیر از مدینه خارج شد. برخی به خیبر و برخی به شام رفتند. اینگونه مدینه از لوث وجود خائنانی که نمک خوردند و نمکدان شکستند، پاک شد و اموالشان صرف تقویت بنیه اقتصادی مهاجرین گردید.

تاریخ یهود بنی‌نضیر نشان می‌دهد که ذات این قوم (صهیونیست‌مآب) با عهدشکنی عجین است. آنان هرگاه احساس قدرت کنند، پیمان می‌شکنند و هرگاه در موضع ضعف باشند، تظاهر به صلح می‌کنند.

ماجرای بنی‌نضیر سندی است بر اینکه پیامبر (ص) هرگز آغازگر جنگ نبود، بلکه قاطعانه در برابر خیانت و توطئه ترور ایستادگی می‌کرد. اخراج آنان اقدامی پیشگیرانه برای حفظ امنیت دارالاسلام بود.