توصیف غربت قبر خاکی بقیع در 28 صفر 1405

اینجا بقیع است، قطعه‌ای از بهشت که سقفش آسمان و فرشش خاک است. در ۲۸ صفر، باد روضه غربت می‌خواند بر مزار امام حسن (ع) که نه گنبدی دارد و نه چراغی.

خورشید مدینه امروز شرمنده است که بر سنگ‌های داغ می‌تابد، در حالی که کریم اهل بیت (ع) سایبانی ندارد. گرد و غبار بر روی سنگ مزار نشسته، اما این غبار، توتیای چشم عاشقان است.

سکوت بقیع، بلندترین فریاد تاریخ است. اینجا چهار امام معصوم در کنار هم آرمیده‌اند، اما دریغ از یک شمع که در شب تاریکشان بسوزد. غربت یعنی همین سکوت سنگین در جوار هیاهوی شهر.

پنجره‌های بقیع، شبکه‌هایی است که دل‌های ما را به آن سوی دیوارها گره می‌زند. از پشت این میله‌ها، فقط خاکی دیده می‌شود که بوی یاس کبود می‌دهد.

در ۲۸ صفر، زائران در بین‌الحرمین مدینه سرگردانند؛ یک سو گنبد سبز پیامبر (ص) که می‌درخشد، و سوی دیگر قبرستان تاریک و خاکی بقیع. این تضاد، آتش به جان شیعه می‌زند.

آقای کریم! سفره‌دار مدینه بودی، اما حالا مزارت حتی یک سنگ نوشته هم ندارد. چقدر این شهر با تو نامهربان بود، هم در حیات و هم در ممات.

تیرهای کینه حتی به تابوتت رحم نکردند، و حالا کینه‌ها مانع از ساختن سایبانی برای مزارت شده‌اند. غربت تو ارثیه‌ای است که از مادرت زهرا (س) رسیده است.

شمع‌ها در بقیع جرم‌اند! اشک‌ها قاچاق‌اند! اینجا گریه کردن برای پسر پیامبر (ص) ممنوع است. چه غربت عجیبی است غربت بقیع.

کبوترهای بقیع تنها زائران آزاد تو هستند. آن‌ها بر روی خاک مزارت می‌نشینند و بال‌هایشان را سایبان می‌کنند. کاش من هم کبوتری بودم در آسمان بقیع.

ای غریب مدینه، دلم برای غربتت خون است. نه حرمی، نه رواقی، نه خادمی. تنها گرد و غبار است که بر مزارت بوسه می‌زند.

روزی اینجا گنبد و بارگاه داشت، روزی زائران پروانه‌وار دورت می‌گشتند. اما دست‌های شوم وهابیت، بهشت روی زمین را ویران کرد و حسرت زیارت را بر دل شیعه گذاشت.

بقیع، کتاب تاریخ مظلومیت شیعه است. هر سنگ ریزه‌اش گواهی می‌دهد که فرزندان پیامبر (ص) در شهر خودشان هم غریب بودند.

در ۲۸ صفر، وقتی جنازه امام حسن (ع) تیرباران شد، بقیع آغوش باز کرد تا کریم اهل بیت را در خود جای دهد و تا ابد سند مظلومیتش باشد.

این خاک‌ها شاهدند که چگونه شبانه و غریبانه، بدن‌های مطهر را به خاک سپردند. بقیع صندوقچه اسرار مدینه است.

روزی خواهد آمد که مهدی (عج) می‌آید و بقیع را دوباره می‌سازد. آن روز، ۲۸ صفر دیگر بوی غربت نمی‌دهد.

یه مدینه، یه بقیع و، یه امامی که حرم نداره / سینه زن‌ها، کسی نیست تا، روی قبرش یه شمع بذاره.

تاریکه تاریکه، صحن و سرای تو / گریه ممنوعه، توی عزای تو.

نه گنبدی داره، نه ایوون طلایی / نه سایه بونی و، نه صحن و سرایی.

خاک بقیع بوی، چادر خاکی میده / نشون از غربت، بی‌پلاکی میده.

آخر یه روز شیعه، برات حرم می‌سازه / حرم برای تو، شه کرم می‌سازه.

یا رب، به غربت امام حسن (ع) در بقیع قسم، ظهور منتقم آل محمد را برسان تا غربت از چهره این مکان مقدس بزداید.

خدایا، دلم پر می‌کشد برای یک سجده بر خاک بقیع. زیارت ائمه بقیع را روزی همه آرزومندان بگردان.

ای کریم اهل بیت، از راه دور سلام ما را بپذیر. اگرچه دستمان به ضریح خیالی‌ات نمی‌رسد، اما دلمان کبوتر جلد بقیع است.

آرزو داریم روزی بیاییم و با مژگان چشمانمان، غبار از سنگ مزارت پاک کنیم. یا امام حسن (ع) ما را بطلب.

خدایا، حسرت دیدن بقیع آباد را بر دل ما نگذار. روزی که پرچم یا حسن (ع) بر فراز گنبد طلایی‌اش به اهتزاز درآید.